DEEL 13 — RENATA VOND NOG IETS DAT VAN MIJ WAS
Op haar twaalfde kwam Renata mijn kantoor binnen met klein voorwerp.
‘U bent iets kwijt.’
‘Niet weer.’
Ze legde foto neer.
De oude foto van Julia op strand.
Ik schrok.
‘Waar vond je die?’
‘Beneden bij lift.’
Hij moest uit portemonnee gegleden zijn.
Ik pakte.
‘Dank.’
‘Nu ben ik ouder.’
‘Dat zie ik.’
‘Dus deze keer mag ik beloning?’
Ik keek scherp.
Ze begon te lachen.
‘Grapje.’
‘Bijna geloofde ik je.’
Ze ging zitten.
‘Waarom draagt u nog oude foto als u nu nieuwe heeft?’
Goede vraag.
Julia en ik hadden inmiddels genoeg recente foto’s.
‘Omdat deze mij herinnert aan wie zij was voordat ik dacht dat ik alles beter wist.’
Renata:
‘Dat klinkt dramatisch.’
‘Ik ben oud.’
‘Klopt.’
‘Dank.’
Ze keek naar raam.
‘Mama zegt dat wij misschien huis kopen.’
‘Mooi.’
‘Ze wil niets van u.’
‘Dat weet ik.’
‘Ik ook.’
‘Ook dat weet ik.’
‘Maar ik wil later misschien bij uw bedrijf werken.’
‘Waarom?’
‘Omdat gebouwen cool zijn.’
‘Dan studeer.’
‘En dan?’
‘Solliciteren.’
‘Geen voordeel?’
‘Geen.’
Ze glimlachte.
‘Goed.’
Daar was cadeau dat ik haar eindelijk wél kon geven:
geen schuld.
Geen gunst.
Een deur die op dezelfde manier openstond als voor ieder ander.






