DEEL 7 — HET BEDRIJF VERANDERDE LANGZAMER DAN MIJN TOESPRAAK
Ik had gemakkelijk een grote speech kunnen geven.
‘Vanaf vandaag zetten wij mensen boven winst.’
Dat soort zin klinkt goed op LinkedIn.
Doet weinig op nachtdienst.
Dus deden we saaie dingen.
Directe audits.
Anonieme werknemershotline.
Contracten met minimale personeelsnormen.
Looncontrole.
Sancties voor verborgen onderaanneming.
Veiligheidstrainingen in Spaans en Engels.
Betaalde tijd voor verplichte veiligheidsinstructie.
Procurement-team werd eerst woedend.
‘Kosten stijgen.’
‘Hoeveel?’
‘Tussen zes en negen procent.’
‘Dan stijgen ze.’
CFO:
‘Investeerders vragen waarom marges vastgoedbeheer dalen.’
‘Vertel waarheid.’
‘Welke?’
‘Dat oude marges deels gebaseerd waren op te weinig zicht op arbeidskosten.’
Hij keek alsof ik gek was.
‘Dat klinkt slecht.’
‘Dan hadden we eerder beter moeten werken.’
Niet iedereen vond mijn nieuwe houding nobel.
Sommigen dachten dat ik door persoonlijke schuld doorsloeg.
Misschien deels.
Daarom liet ik externe commissie meekijken.
Niet Arthur-regels.
Systemen.
Marisol zat uiteindelijk in werknemersadviespanel.
Niet omdat ik haar benoemde.
Collega’s verkozen haar.
Toen rapport presenteerde, zei zij voor zaal:
‘Een ethisch systeem dat alleen werkt zolang aardige eigenaar kijkt, is geen systeem.’
Iedereen keek naar mij.
Ik knikte.
Ze had gelijk.
Na vergadering zei ik:
‘Je geniet hiervan.’
‘Een beetje.’
‘Terecht.’






