DEEL 4 — RECHERCHEUR MARCUS
Marcus van Leeuwen belde mij twee dagen later.
Niet privé.
Via mijn advocaat.
Hij wilde formeel een aanvullende verklaring afleggen over Schiphol en gesprek met Arthur.
‘Waarom?’ vroeg ik Julian.
‘Omdat hij intern heeft gemeld dat opdracht ongebruikelijk was.’
‘Is hij betrouwbaar?’
Julian keek mij alsof ik iets doms vroeg.
‘Dat bepalen we niet op gevoel.’
Marcus werd gehoord door interne integriteitsafdeling en later Rijksrecherche.
Hij verklaarde:
Arthur had hem mondeling opgedragen Luca op Schiphol ‘op te halen voordat hij problemen maakte’.
Geen formele aanhouding.
Geen strafvorderlijke grond.
Marcus had gevraagd:
‘Is hij verdachte?’
Arthur:
‘Nee.’
‘Dan waarom politieauto?’
‘Omdat hij militair is en opgefokt kan zijn.’
Marcus vond dat onjuist maar had opdracht uitgevoerd, denkend dat er een veiligheidsinschatting was die hij niet kende.
Tijdens rit merkte hij dat geen concrete grond bestond.
Daarom zijn opmerking tegen mij.
Later controleerde hij het dossier van Jessi’s val.
Daar begon zijn eigen argwaan.
De eerste melding van bouwongeval kwam om 14.18 uur.
Ambulance om 14.26.
Maar het proces-verbaal waarin de val als ongeluk werd beschreven, was al om 15.07 grotendeels ingevoerd.
Zonder Jessi te spreken.
Zonder technisch onderzoek.
Auteur:
Dennis Vermeer.
Opdrachtgever in log:
Arthur Sterling had om 14.34 telefonisch contact met meldkamercoördinator gehad.
Geen misdaad op zichzelf.
Een leidinggevende kan contact hebben.
Maar waarom?
Arthur zei:
‘Omdat mijn zoon betrokken bedrijf bezat en ik transparantie wilde.’
Transparantie via direct bellen met ondergeschikten is vaak precies het tegenovergestelde.
Marcus’ melding werd één van redenen om Arthur uit directe betrokkenheid bij dossier te halen.
Een andere leidinggevende nam over.
Daarna ging het snel.
Niet snel als in arrestaties dezelfde dag.
Snel als in:
beveiligde data.
telefoonhistorie.
camerabeelden.
getuigen.
locatiegegevens.
De Rijksrecherche raakte formeel betrokken bij mogelijke corruptie door politiefunctionarissen.
FIOD keek naar financiële kant.
Ik werd expliciet van operationele informatie afgeschermd.
Daar was ik blij mee.
Meestal.
Soms wilde ik schreeuwen.
Jessi lag in bed en ik mocht niets weten.
Maar zij wist minder.
Zij moest revalideren.
Op een avond zei ze:
‘Je kijkt alsof je iemand wilt ondervragen.’
‘Ik wil iedereen ondervragen.’
‘Niet doen.’
‘Ik doe niets.’
‘Je kaak doet iets.’
Ik ontspande.
‘Beter?’
‘Nee.’
Ze glimlachte.
‘Je bent een verschrikkelijke patiënt-echtgenoot.’
‘Jij bent patiënt.’
‘Precies. Dus ik bepaal.’
Daar was ze.
Mijn Jessi.






