DEEL 9 — DE KLUIS
Javier wilde niet dat Elena wist dat we elkaar spraken.
We ontmoetten elkaar daarom in het kantoor van Richard.
Hij zag er ouder uit dan de laatste keer dat ik hem had gezien.
Alsof een week tien jaar uit hem had getrokken.
Hij legde een kleine metalen sleutel op tafel.
‘Deze lag in Alejandro's oude bureau.’
‘Waarom heb jij die?’
‘Omdat dat bureau bij ons in de werkplaats stond.’
‘Wat zit er in de kluis?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Waar is hij?’
‘Arnhem.’
Richard vroeg:
‘Wie huurt hem?’
Javier keek naar mij.
‘Alejandro.’
‘Sinds wanneer?’
‘Zeven jaar.’
Zeven.
Veel langer dan de affaire met Claudia.
‘Waarom vertel je dit nu?’
Javier ademde diep in.
‘Omdat mijn zoon liegt.’
‘Dat wist u al.’
‘Niet zo.’
‘U wist van Claudia.’
Hij knikte.
‘Ja.’
‘U wist van Milan.’
Weer een knik.
‘En u zei niets.’
Zijn ogen werden vochtig.
‘Dat was laf.’
‘Ja.’
Hij accepteerde het.
Dat maakte het bijna moeilijker.
‘Elena zei dat het zijn leven was.’
‘En ik?’
‘Wij dachten dat jij hem uiteindelijk toch zou verlaten als je het ontdekte.’
‘Dus beter dat ik het niet wist?’
Hij keek weg.
‘Ik schaam me.’
Richard schoof de sleutel in een bewijszak.
‘Heeft u de kluis ooit gezien?’
‘Eén keer.’
‘Heeft uw zoon verteld wat erin lag?’
‘Belangrijke documenten.’
‘Heeft hij recent iets gezegd?’
Javier knikte langzaam.
‘Drie weken voor je operatie vroeg hij of ik de sleutel nog had.’
‘Waarom had u hem?’
‘Hij had mij jaren geleden een reservesleutel gegeven.’
‘En?’
‘Ik zei dat ik niet wist waar hij lag.’
‘Was dat waar?’
‘Nee.’
Ik keek hem aan.
‘Waarom loog u?’
Javier legde zijn handen op tafel.
‘Omdat hij veranderd was.’
‘Hoe?’
‘Gejaagd. Boos. Hij praatte alleen nog over geld.’
‘Wat zei hij?’
‘Dat hij na de herfst eindelijk onafhankelijk zou zijn.’
Ik voelde mijn nek koud worden.
‘Onafhankelijk waarvan?’
‘Van jou.’
Richard en ik keken elkaar aan.
De politie opende de kluis later met de juiste procedure.
Ik was er niet bij.
Misschien maar goed ook.
Wat erin lag kreeg ik pas twee dagen later gedeeltelijk te horen.
Kopieën van mijn medische dossiers.
Uitdraaien van mijn vastgoedbezittingen.
Een oud paspoort van mij dat ik jaren geleden kwijt dacht te zijn.
Conceptcontracten.
Een tweede telefoon.
En contant geld.
Ruim 70.000 euro.
‘Nog iets?’ vroeg ik.
Richard keek vermoeid.
‘Een map met foto's.’
‘Van wat?’
‘Van jou.’
‘Wat voor foto's?’
‘Bij het ziekenhuis. Bij je arts. Bij het kantoor van de notaris. Gewone situaties.’
‘Waarom?’
‘Dat weten we niet.’
‘Wie heeft ze gemaakt?’
‘Waarschijnlijk een privédetective.’
Mijn mond viel open.
‘Alejandro liet me volgen?’
‘Dat lijkt zo.’
‘Sinds wanneer?’
‘Minstens zes maanden.’
Het werd steeds vreemder.
‘Waarom zou hij mij laten volgen terwijl ik ziek was?’
Richard keek naar me.
‘Misschien wilde hij weten met wie je sprak.’
‘Over mijn vermogen?’
‘Mogelijk.’
‘Over mijn testament?’
‘Mogelijk.’
Ik sloeg mijn hand tegen de tafel.
‘Hou op met mogelijk.’
Hij bleef rustig.
‘Ik zeg alleen wat we kunnen bewijzen.’
Ik haatte hem even.
Omdat hij me niet toestond van angst feiten te maken.
Maar precies daarom had ik hem nodig.
‘Sorry.’
‘Hoeft niet.’
‘Jawel.’
Hij schoof een glas water naar me toe.
‘Er is nog iets.’
‘Natuurlijk.’
‘In de kluis zat correspondentie met een vrouw.’
‘Claudia?’
‘Nee.’
‘Wie?’
‘Een naam die ik niet ken. Beatriz Ortega.’
Ik fronste.
‘Familie?’
‘Dat dacht ik.’
‘En?’
‘Ik heb Javier gevraagd.’
‘Wie is ze?’
Richard keek me aan.
‘Alejandro's zus.’
Ik lachte bijna.
‘Alejandro heeft geen zus.’
‘Dat heb jij altijd gedacht.’
Het verhaal dat ik kende was simpel.
Alejandro was enig kind.
Zijn ouders waren vanuit Spanje naar Nederland verhuisd toen hij negen was.
Geen broers.
Geen zussen.
Maar Beatriz bestond.
Ze was zeven jaar ouder dan hij.
En volgens Javier hadden zij en Alejandro sinds hun twintiger jaren nauwelijks contact.
‘Waarom heeft niemand haar ooit genoemd?’
‘Familieruzie.’
‘Waarover?’
‘Geld.’
Beatriz had jarenlang beweerd dat Alejandro geld uit het familiebedrijf haalde.
Niemand geloofde haar.
Uiteindelijk verhuisde zij naar Valencia en verbrak ze het contact.
Richard vond binnen een dag een telefoonnummer.
Ik belde niet.
Hij wel.
Een dag later stond Beatriz bij mij in de bibliotheek.
Ze leek op Alejandro.
Dezelfde donkere ogen.
Maar zachter.
Ze keek naar mijn litteken.
‘Het spijt me.’
‘Waarvoor?’
‘Dat ik je nooit gewaarschuwd heb.’
Ik voelde mijn maag zakken.
‘Waarvoor had je me moeten waarschuwen?’
Beatriz hield mijn blik vast.
‘Mijn broer heeft al eerder geld gestolen van iemand die van hem hield.’






