DEEL 12 — LUCÍA
Lucía wilde eerst niet met mij praten.
Begrijpelijk.
Als de vrouw van de man met wie je jaren geleden een affaire hebt gehad ineens belt, neem je waarschijnlijk niet enthousiast op.
Richard benaderde haar via een Spaanse advocaat.
Een week later stemde ze in met een videogesprek.
Lucía Alvarez was negenendertig.
Donker haar.
Geen make-up.
Ze keek voortdurend naast de camera alsof ze wilde vluchten.
‘Ik wist dat hij getrouwd was,’ zei ze meteen.
‘Dank je voor je eerlijkheid.’
‘Ik probeer mezelf niet beter te maken dan ik was.’
‘Dat waardeer ik.’
‘Maar ik wist niets over Claudia.’
‘Dat geloof ik.’
Ze keek verbaasd.
‘Waarom?’
‘Omdat niemand iets wist over iedereen.’
Een pijnlijke glimlach.
Haar dochter heette Alma.
Zeven jaar.
Alejandro had nooit formeel vaderschap erkend.
Maar hij betaalde sinds haar geboorte maandelijks geld.
‘Heeft u een DNA-test?’
‘Ja.’
Mijn maag trok samen.
‘Hij is haar vader?’
‘Ja.’
Twee kinderen.
Twee vrouwen.
Eén huwelijk.
‘Waarom staat hij niet op de geboorteakte?’
‘Hij wilde niet dat u het zou ontdekken.’
‘En u accepteerde dat?’
Lucía keek me strak aan.
‘Hij zei dat u ernstig depressief was en uzelf iets zou aandoen als u erachter kwam.’
Ik sloot mijn ogen.
Het was bijna bewonderenswaardig.
Hoe hij iedere vrouw een verhaal gaf waarin zij medelijden met hem moest hebben.
‘Hij zei ook dat u van hem afhankelijk was.’
Ik begon te lachen.
‘Financieel?’
‘Ja.’
Richard, die naast me zat, keek kort naar beneden om zijn gezicht te verbergen.
‘Dat is interessant.’
Lucía fronste.
‘Waarom?’
‘Omdat hij grotendeels van mijn vermogen leefde.’
Ze verbleekte.
‘Nee.’
‘Ja.’
‘Maar die betalingen voor Alma—’
‘Kwamen mogelijk indirect van mij.’
Lucía's ogen vulden zich met tranen.
‘Ik wist dat niet.’
‘Dat geloof ik.’
En ik meende het.
Niet omdat ik haar vertrouwde.
Omdat ik het patroon kende.
Alejandro liet iedere vrouw denken dat hij haar beschermde.
In werkelijkheid gebruikte hij iedereen tegen elkaar.
‘Heeft hij ooit met u over mijn ziekte gesproken?’
‘Ja.’
‘Wat zei hij?’
Lucía dacht na.
‘Dat u waarschijnlijk niet lang meer zou leven.’
Mijn hart sloeg hard.
‘Wanneer?’
‘Afgelopen voorjaar.’
Mijn diagnose was toen drie maanden oud.
Mijn artsen hadden nooit gezegd dat ik terminaal was.
Integendeel.
De tumor was ernstig, maar behandelbaar.
‘Hij zei dat?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Hij wilde weten of ik met Alma naar Nederland zou komen nadat...’
Ze stopte.
‘Nadat ik dood was.’
Lucía knikte.
Ik voelde iets in mij verschuiven.
Niet meer woede.
Afkeer.
‘Heeft hij je gevraagd iets voor hem te doen?’
‘Nee.’
‘Documenten te ondertekenen?’
‘Eén keer.’
Richard keek meteen op.
‘Welke documenten?’
‘Voor een Spaanse onderneming.’
‘Welke?’
Ze noemde de naam.
Dezelfde vennootschap.
‘Bent u aandeelhouder?’
‘Op papier twintig procent.’
‘Waarom?’
‘Alejandro zei dat dat nodig was om geld voor Alma veilig te stellen.’
Richard schreef koortsachtig.
‘Heeft u geld ontvangen buiten de maandelijkse betalingen?’
‘Nee.’
‘Heeft u documenten?’
‘Ja.’
Dat werd een belangrijke doorbraak.
Via Lucía kregen advocaten inzage in de structuur.
De Spaanse vennootschap was geen succesvol investeringsvehikel.
Het was een doorgeefluik.
Geld uit Nederland kwam binnen.
Werd verdeeld.
Een deel naar Lucía.
Een deel naar Alejandro.
Een deel naar onbekende rekeningen.
En ongeveer 140.000 euro was besteed aan de aankoop van een appartement in Valencia.
Eigenaar op papier:
een onderneming.
Uiteindelijk belanghebbende:
Alejandro.
Hij bouwde al jaren een tweede leven.
Misschien een derde.
Ik dacht aan alle keren dat hij had gezegd dat hij ‘voor onze toekomst’ werkte.
Hij had gelijk.
Alleen niet over welke toekomst.
De echtscheidingsprocedure verschoof volledig.
Niet omdat overspel financieel veel betekende.
Dat deed het juridisch nauwelijks.
Maar mogelijke verduistering, fraude en misbruik van volmachten wel.
Mijn advocaat eiste volledige financiële openheid.
Alejandro verzette zich.
De rechtbank gaf opdracht tot aanvullende stukken.
Ondertussen bleef hij publiekelijk volhouden dat ik een verbitterde vrouw was die hem wilde vernietigen.
Dat hoorde ik via een kennis.
Hij vertelde mensen dat mijn hersenoperatie mijn persoonlijkheid had veranderd.
Dat ik altijd al controlerend was geweest.
Dat Claudia hem had verleid.
Dat Lucía loog.
Dat Jeroen onbekwaam was.
Dat Richard achter mijn geld aan zat.
Iedereen was schuldig.
Behalve hij.
Een maand na mijn operatie kwam ik voor het eerst terug in het penthouse.
Niet om te wonen.
Om spullen te halen.
Onder begeleiding.
Alejandro was er niet.
Claudia ook niet.
Het huis voelde vreemd.
Alsof ik een nagebouwde versie van mijn eigen leven binnenstapte.
Mijn boeken stonden er.
Mijn schilderijen.
Mijn servies.
Maar overal waren sporen van haar.
Een kinderstoel.
Speelgoed.
Roze parfumflessen in mijn badkamer.
Een foto van Milan op de piano.
Ik pakte die op.
Een klein kind.
Donkere ogen.
Alejandro's kin.
Ik voelde geen haat.
Alleen verdriet.
In de slaapkamer stond Claudia's kledingkast halfopen.
Mijn kant van de kast was grotendeels leeggehaald.
Dozen stonden op de grond.
Mijn spullen.
Alsof ik al overleden was.
Ik liep naar het nachtkastje.
De la was leeg.
Op één ding na.
Een kaartje.
Handgeschreven.
Niet door Alejandro.
Door Claudia.
Lieve Camila,
Als je dit ooit vindt, betekent het dat alles is misgelopen.
Mijn adem stokte.
Er stond meer.
Ik heb iets gedaan waar ik me voor schaam. Niet de affaire. Iets anders.
Ik draaide het kaartje om.
Maar de rest ontbrak.






