DEEL 11 — PATRICIA VERLOOR HAAR MACHT NIET DOOR MIJN VADER
Ze verloor hem doordat Gabriël eindelijk ‘nee’ zei.
Dat was belangrijker.
Thijs was zes weken toen Patricia zonder overleg bij Gabriëls contactmoment verscheen.
Ik kwam hem ophalen.
Zij stond in woonkamer.
‘Wat doe jij hier?’
Gabriël keek ongemakkelijk.
‘Mam wilde kleinzoon zien.’
‘We hadden afgesproken eerste weken alleen jij.’
Patricia:
‘Ik ben zijn grootmoeder.’
Ik voelde oude paniek.
Maar voordat ik iets zei:
‘Mam, je moet gaan.’
We keken allemaal naar Gabriël.
Patricia lachte.
‘Pardon?’
‘We hadden afspraak.’
‘Met haar.’
‘Ook met mij.’
‘Gabriël.’
‘Ga.’
Ze werd rood.
‘Na alles wat ik voor je heb gedaan?’
Daar was haar valuta.
Schuld.
Gabriël’s kaak trok.
‘Dit is precies waarom.’
‘Waarom wat?’
‘Waarom mijn huwelijk stuk is.’
Stilte.
Ik wilde zeggen:
Niet alleen zij.
Deed niet.
Hij moest eigen grens leren zonder mijn correctie.
Patricia keek mij.
‘Tevreden?’
‘Nee.’
Eerlijk.
Zij pakte tas.
‘Jullie verdienen elkaar.’
Na deur dicht zei Gabriël:
‘Sorry.’
‘Dank.’
‘Ik had dit tien jaar eerder moeten doen.’
‘Waarschijnlijk.’
‘Is er nog kans?’
Daar was vraag.
Ik keek naar hem.
‘Ik weet het niet.’
Dat was waar.
Hoewel scheidingsprocedure liep.
Nog niet definitief.
‘Wil je dat er kans is?’
Ik dacht aan bus.
Aan goede jaren.
Aan geheimen van mij.
Aan patroon van hem.
‘Ik wil niet terug naar wat we hadden.’
‘Ik ook niet.’
Dat was eerste keer hoop niet voelde als excuus.
Maar ik vertrouwde hem nog niet genoeg om toekomst erop te bouwen.
Dus we bleven apart.






