DEEL 5 — HET TESTAMENT
Lucia had haar testament achttien maanden voor haar dood gewijzigd.
Niet via Sergio.
Via een notaris in Utrecht die geen zakelijke band had met onze familie.
Waarom Utrecht?
‘Omdat Den Haag te klein is,’ had Lucia blijkbaar gezegd.
De notaris, mevrouw Van Rijen, ontving ons.
Ik.
Herman.
En de door Lucia aangewezen executeur: een gepensioneerde rechter genaamd Marianne Vos.
Niet ik.
Dat stak.
Een beetje.
‘Waarom niet haar man?’ vroeg ik.
Marianne keek over bril.
‘Uw vrouw schreef daar een toelichting over.’
‘Natuurlijk.’
Lucia had humor tot einde.
Het fonds zat niet simpel als bankrekening in nalatenschap.
Een deel van beleggingen werd gehouden via een stichting administratiekantoor en aparte investeringsstructuur.
Lucia bezat certificaten en economische rechten.
Haar testament bepaalde bestemming.
Eerst moesten onrechtmatige transacties worden onderzocht.
Daarna:
veertig procent naar een stichting voor behoud en restauratie van historische boeken en archieven.
Twintig procent naar beurzen voor jonge restauratoren, bibliothecarissen en ambachtsopleidingen.
Tien procent naar hospice- en palliatieve zorgprojecten.
Vijf procent naar Noor, haar assistente, plus eigendom atelier.
Vijf procent naar enkele andere mensen en doelen.
Resterende twintig procent?
Voor Valerie.
Maar niet rechtstreeks.
In testamentair bewind gedurende vijf jaar, met onafhankelijke beheerder.
Niet omdat Lucia dochter onbekwaam vond.
Omdat ze bang was voor Sergio.
In begeleidende brief:
Als mijn verdenkingen rondom Sergio ongegrond blijken, zal Valerie dit irritant vinden en over vijf jaar beschikken over wat van haar is. Als ze wél kloppen, hoop ik dat vijf jaar genoeg tijd is om mijn dochter ruimte te geven zelf te beslissen wat zij met haar leven wil zonder dat iemand haar erfenis alvast in zijn spreadsheet zet.
Ik huilde.
‘Ze hield van haar,’ zei ik.
Marianne:
‘Heel veel.’
‘Waarom vertelde ze mij niets?’
‘Ze schreef dat u waarschijnlijk Sergio uit raam zou gooien voordat onderzoek klaar was.’
Herman begon te lachen.
‘Niet grappig.’
‘Een beetje.’
‘En mij?’
‘U krijgt persoonlijke bezittingen, haar aandeel in woningstructuren waar relevant en natuurlijk rechten volgens huwelijksvermogensrecht. Maar investeringsfonds was grotendeels privévermogen uit erfenis en herbelegging.’
‘Ik wil het niet.’
Marianne keek.
‘Dat wist ze.’
‘Hoe?’
‘Ze schreef: “Arthur zal eerst beledigd zijn dat ik hem niets geef en daarna beledigd dat iemand denkt dat hij het nodig heeft.”’
Ik bedekte gezicht.
Lucia.
God.
‘Valerie weet testament?’
‘Niet volledig.’
‘Sergio?’
‘Heeft geprobeerd informatie te krijgen.’
Mijn hart stopte.
‘Wanneer?’
‘Vier maanden geleden.’
‘Hoe?’
‘Hij belde met een zogenaamd mandaat van Lucia.’
‘Geldig?’
‘Nee. Weigerde.’
‘Heeft Lucia dit gehoord?’
‘Ja.’
‘Wat zei ze?’
Marianne keek naar mij.
‘“Dan is het erger dan ik hoopte.”’
Ik sloot ogen.
Mijn vrouw had laatste maanden niet alleen kanker gedragen.
Ook dit.
En zij had mij beschermd tegen informatie omdat ze dacht dat mijn woede onderzoek zou verstoren.
Dat deed pijn.
Omdat ze misschien gelijk had.
Marianne vervolgde:
‘Er is nog bepaling.’
‘Wat?’
‘Als bewezen wordt dat een begunstigde opzettelijk geld uit fonds heeft verduisterd of documenten heeft vervalst, staat dat los van diens civiel- of strafrechtelijke aansprakelijkheid. Testamentair deel blijft juridisch beoordeeld volgens de tekst en toepasselijk recht; Lucia heeft niet geprobeerd een theatrale “als je stout bent krijg je niets”-clausule te maken.’
Ik knikte.
Dat klonk als Lucia.
‘Dus Valerie kan nog steeds erven?’
‘Mogelijk, afhankelijk van uiteindelijke afwikkeling en verrekening van eventuele vorderingen.’
Goed.
Geen moeder die uit graf straft.
Recht.
‘Wanneer vertellen we haar?’
‘Formele testamentbespreking morgen.’
Mijn maag trok samen.
‘En Sergio?’
‘Als echtgenoot heeft hij niet automatisch recht aanwezig te zijn bij alles.’
Ik bijna glimlachte.
‘Valerie beslist.’
Weer.
Valerie.
Niet Sergio.
Niet ik.
Mijn dochter moest spreken.
Maar voordat ze dat kon, gebeurde iets.
Die nacht probeerde iemand in te loggen op Lucia's fonds.
Opnieuw.
Met een token dat gekoppeld was aan Sergio's kantoor.
En dit keer keek de bank mee.






