DEEL 12 — DE STICHTING VAN LUCIA
Lucia's fonds werd na afwikkeling geen familiepot.
Dat was haar wil.
En ik respecteerde hem.
Zelfs toen ik me ermee wilde bemoeien.
Vooral toen.
Stichting Lucia voor Boek & Geheugen
Ik vond naam sentimenteel.
Marianne zei:
‘Uw vrouw heeft hem zelf gekozen.’
‘Dan is hij perfect.’
Stichting financierde restauratieopleidingen.
Archieven van kleine gemeenten.
Oude familiealbums na waterschade.
Conservering van boeken in kloosters en universiteiten.
Niet sexy.
Lucia zou dol zijn.
Haar atelier bleef bestaan.
Noor werd eigenaar volgens testamentaire regeling en bouwde opleidingsplek uit.
Eerste opening een jaar na rechtszaak.
Ik stond achteraan.
Geen lintje doorknippen.
Noor deed.
Een jonge student kreeg eerste beurs.
Meisje van tweeëntwintig uit Groningen.
Ze zei:
‘Zonder dit fonds had ik opleiding niet kunnen doen.’
Ik huilde.
Valerie stond drie meter verder.
Ook.
Na afloop liepen we naar atelier.
Lucia's werkbank stond nog.
Noor had haar bril in kleine vitrine gelegd.
Niet als heilige relikwie.
Gewoon herinnering.
Valerie raakte glas.
‘Mam zou dit overdreven vinden.’
‘Vreselijk.’
‘Ze zou zeggen dat bril gewoon bril is.’
‘Ja.’
We lachten.
Toen Valerie:
‘Ik dacht dat geld haar klein maakte.’
‘Hoe?’
‘Omdat ze nooit mee wilde.’
‘Waarheen?’
‘Shopping. Gala. Vakanties.’
‘Ze ging wel op vakantie.’
‘Wandelen in Schotland.’
‘Dat is vakantie.’
‘Niet voor mij.’
Ik glimlachte.
‘Weet ik.’
Ze keek naar mij.
‘Ik dacht dat jij succesvol was en mam comfortabel.’
Dat deed pijn.
‘Ik ook soms.’
‘Terwijl zij...’
‘Ook succesvol.’
‘Ja.’
Niet vanwege 31 miljoen.
Vanwege leven dat ze koos.
Valerie fluisterde:
‘Ik heb haar pas na haar dood serieus genomen.’
Ik antwoordde:
‘Dan zorg je dat je dat bij levende mensen anders doet.’
Ze knikte.






