DEEL 14 — WAT IK ZELF HAD GEDAAN
Therapie begon niet omdat ik ‘gebroken’ was.
Ik begon omdat Clara’s tekening me liet zien dat familie hele betekenis rond geld moest ontleren.
Therapeut vroeg:
‘Waarom gaf u?’
‘Liefde.’
‘Altijd?’
Ik zweeg.
‘Nee.’
‘Wat nog meer?’
‘Angst.’
‘Waarvoor?’
‘Dat Benjamin minder zou bellen.’
Daar.
‘Gebeurde dat?’
‘Niet bewust.’
‘Maar u voelde?’
‘Na Anton’s dood was huis stil. Als Benjamin belde met probleem, wist ik wat ik moest doen.’
‘Probleem oplossen.’
‘Ja.’
‘En als hij gewoon belde om te vragen hoe het ging?’
Ik dacht.
‘Dat deed hij minder.’
‘Dus betalen gaf rol.’
Dat deed pijn.
‘Ja.’
Ik had mezelf niet gekocht toegang tot familie.
Niet bewust.
Maar ik had financiële nuttigheid gebruikt om leegte na Anton minder scherp te voelen.
Dat maakte Benjamin niet onschuldig.
Wel mij minder passief.
Ik had keuzes.
Dat was bevrijdend.
Ik kon andere rol bouwen.
Ik ging weer bridgen.
Vrijwilligerswerk in museum.
Kookcursus waar ik oudste was en slechtste risotto maakte.
Ik reisde met Willemijn naar Porto.
Zonder eerst Benjamin te vragen of data uitkwamen.
Ik kocht rode jas van €420.
Belachelijk duur.
Anton zou gezegd hebben:
‘Als je hem twintig jaar draagt, kost hij €21 per jaar.’
Ik gebruikte mooiste servies op dinsdag.
Geen bezoek.
Alleen ik.
Leven werd niet kleiner omdat ik minder nodig was.
Het werd van mij.






