DEEL 5 — HET BEDRAG DAT IK HUN NOG NIET VERTELDE
De volgende ochtend stuurde Max excuses.
Gisteravond was verkeerd moment. Sorry. Ik wilde niet dat het transactioneel voelde.
Dat was behoorlijk goede formulering.
Ik antwoordde:
Dank.
Niet meer.
Hij:
Mag ik later bellen?
Ik:
Morgen.
Grenzen.
Mijn adviseur had mij aangeraden eerste zes maanden geen grote familiegeschenken of investeringen te doen.
Niet omdat familie slecht was.
Omdat plotseling vermogen je eigen interne kompas verstoort.
Als je altijd zuinig leefde, voelt iedere vraag van €100.000 tegelijk klein en enorm.
Je kunt het betalen.
Dus waarom niet?
Omdat kunnen niet hetzelfde is als willen.
Omdat ja zeggen precedent maakt.
Omdat geld relaties versnelt die eerst moeten vertragen.
Ik maakte lijst.
Wat wilde ik?
Een huis.
Gedaan.
Gezondheidszorg zonder angst.
Geregeld.
Studiefondsen voor kleinkinderen?
Misschien.
Maar buiten ouders om, transparant, later.
Reizen.
Een stichting?
Misschien.
Kunst?
Nee.
Boot?
Absoluut niet.
Ik werd zeeziek.
En Max?
Ik hield van hem.
Dat stond niet op financiële spreadsheet.
Juist daarom moest geld apart.






