DEEL 12 — IK KOCHT GEEN IMPERIUM
Ik kocht wel dingen.
Een elektrische auto.
Geen chauffeur.
Een kunstwerk van lokale schilder omdat kleuren me aan Annecy? Dutch locale now. Let's use Veluwe. Karel liked Veluwe. Actually original France but localized. "Veluwe". Good.
Een appartement aan de kust voor familiegebruik? Careful. Maybe "klein appartement in Bergen aan Zee" but then family entitlement. She chooses not to. Instead travel.
Ik huurde drie maanden een huis in Toscane met Els.
Chloë zei:
‘Drie maanden?’
‘Ja.’
‘Alleen?’
‘Met Els.’
‘En kleinkinderen?’
‘Die komen een week als ouders akkoord.’
‘En wij?’
‘Jullie mogen een lang weekend komen als data passen.’
Ze was gekwetst.
Vroeger zou ik meteen uitbreiden.
Nu niet.
Mijn leven mocht plannen hebben waar familie als gast in paste.
Dat is niet egoïstisch.
Dat is volwassen.
Ik schonk aan kankeronderzoek ter ere van Karel? He died hemorrhage. Better brain vascular research or hospice. I funded hospice care and bereavement programs.
Ik gaf vijf miljoen aan een fonds voor mantelzorgers en alleenstaande ouderen die na overlijden partner financieel of sociaal vastliepen.
Niet omdat ik iedereen wilde redden.
Omdat ik wist hoe makkelijk weduwe in kamer aan eind van gang verdwijnt.
Ik financierde ook betaalbare huurwoningen via professioneel fonds.
Geen naam op gevel.
Geen Marianne van Dijk Imperium.
Els vroeg:
‘Waarom niet jouw naam?’
‘Omdat ik geen rotonde ben.’
Ze lachte.
Geld werd gereedschap.
Niet kroon.






