DEEL 9 — THEO
Theo begon bedplassen.
Niet iedere nacht.
Drie keer in twee weken.
Hij vroeg:
‘Is papa weg omdat ik geheim vertelde?’
Daar was mijn grootste angst.
Ik ging naast zijn bed zitten.
‘Nee.’
‘Maar daarvoor woonde hij hier.’
‘Papa en mama hadden problemen voordat jij iets zei.’
‘Welke?’
‘Grote-mensenproblemen.’
‘Tante Jennifer?’
Ik haalde adem.
‘Dat is één ervan.’
‘Dus ik heb het toch verteld.’
‘Ja. En dat was goed.’
‘Oma zei dat ik familie kapotmaakte.’
Mijn bloed bevroor.
‘Wanneer zei ze dat?’
Hij trok deken.
‘Op iPad.’
Charlotte had hem gebeld?
Ik had afgesproken dat grootoudercontact voorlopig via mij moest.
Blijkbaar Solomon had during video call Theo with Charlotte present? Need plausible.
‘Was papa erbij?’
‘Ja.’
‘Wat zei papa?’
‘Hij zei: mam, hou op.’
Goed. At least.
‘En toen?’
‘Oma huilde.’
Ik kneep handen.
Niet kind verder ondervragen.
‘Je hoeft oma voorlopig niet te bellen als je niet wilt.’
‘Wordt ze boos?’
‘Dat is haar gevoel.’
‘Papa zegt dat oma eenzaam is.’
‘Dat kan.’
‘Moet ik haar dan bellen?’
‘Nee. Jij hoeft geen grote mensen blij te maken.’
Theo begon te huilen.
Ik ook bijna.
We regelden kinderpsycholoog.
Niet omdat hij ‘beschadigd’ moest worden gelabeld.
Omdat hij schuld droeg die niet van hem was.
De therapeut leerde ons één belangrijk woord:
verrassing versus geheim.
Een verjaardagscadeau is verrassing.
Tijdelijk.
Iemand wordt blij.
Een geheim dat bang maakt en geen einde heeft?
Vertellen.
Theo vond regel geweldig.
Hij gebruikte hem vervolgens irritant.
‘Mam, opa koopt ijs. Is dat verrassing of geheim?’
Mijn vader:
‘Verraad.’
Normale humor kwam terug.






