DEEL 13 — JENNIFER
Jennifer vroeg mij nooit persoonlijk om vergeving.
Pas twee jaar later.
E-mail.
Elise,
ik weet dat ik geen recht heb op antwoord. Ik wil één ding corrigeren voordat Theo ooit een versie van mij hoort waarin ik doe alsof ik niets wist.
Ik bleef lezen.
Ik wist dat Solomon getrouwd was. Ik wist dat jij niet wist van onze relatie.
Goed.
Geen:
huwelijk was voorbij.
Ik heb in jouw huis geslapen, jouw badjas gedragen en ermee ingestemd dat de camera’s werden uitgezet.
Mijn maag trok.
Ik wist aanvankelijk niet dat Charlotte Theo actief vroeg te zwijgen. De dag dat hij binnenkwam, hoorde ik haar daarna zeggen dat hij niets mocht vertellen. Ik heb niet ingegrepen.
Daar.
Ik heb later tegen Solomon gezegd dat hij dit moest beëindigen, maar niet omdat ik jou wilde beschermen. Omdat ik bang was dat Theo ons opnieuw zou zien.
Eerlijk.
Dat schaam ik mij voor.
Verder:
Northline was voor mij eerst een echte zakelijke kans. Daarna raakte alles vermengd met relatie. Ik verloor baan en reputatie door keuzes die ik zelf heb gemaakt. Ik schrijf niet om medelijden te vragen.
Ik stopte.
Waarom schreef ze?
Ik ben in therapie en mijn therapeut stelde voor excuses niet te gebruiken om contact af te dwingen. Daarom verwacht ik niets.
Goed therapeut.
Ik antwoordde nooit.
Maar ik bewaarde mail.
Niet voor Theo nu.
Misschien later als hij volwassen ooit vragen stelt.
Niet om Jennifer menselijk te maken ten koste van mij.
Maar omdat waarheid geen karikaturen nodig heeft.






