DEEL 6 — VANESSA
Vanessa koos zichzelf.
Dat verbaasde niemand.
Haar advocaat benaderde openbaar ministerie en onze advocaten met aanbod om mee te werken.
Niet omdat zij plotseling geweten kreeg.
Omdat haar eigen risico duidelijk werd.
Zij verklaarde dat Daniël haar ongeveer twee jaar eerder had verteld over ‘familiegeld dat onrechtmatig door Richard de Vries werd vastgehouden’.
Hij beweerde dat ik via mijn vader indirect profiteerde.
Dat hij recht had op deel.
‘Geloofde u dat?’ vroeg onderzoeker volgens samenvatting die later via procedure beschikbaar kwam.
‘Eerst.’
‘Later?’
‘Niet volledig.’
Zij wist dat The Aurum-aankopen niet door mij waren goedgekeurd.
Dat bleek uit berichten.
Zij wist dat kaart mogelijk geblokkeerd zou worden.
Ze wist dat juwelen direct moesten worden meegenomen omdat ‘papierwerk maandag dichtgaat’.
Geen onwetende verjaardagsvrouw.
Wel iemand die waarschijnlijk niet de hele oude fraudezaak kende.
Haar rol was praktisch:
high-value goederen aanschaffen;
doorverkopen via netwerk;
cash vrijmaken voor Hugo en juridische/onderzoeksactiviteiten;
deel voor Daniël en haarzelf.
De saffieren ketting was geen romantisch cadeau.
Het was liquiditeit in juwelenvorm.
Dat vond Vanessa achteraf natuurlijk vernederend.
‘Dus hij gaf me niet eens echt iets.’
Ik hoorde dat via verklaring.
Ik moest bijna lachen.
Prioriteiten.
Maar Vanessa leverde iets belangrijkers.
Een audiofragment.
Daniël in haar appartement.
Drie maanden vóór scheiding.
Als Emma na uitspraak nog één dag denkt dat alles administratief later komt, hebben we ruimte.
Vanessa:
En als Richard haar waarschuwt?
Daniël:
Richard denkt dat ik alleen vreemdga. Dat is handig. Mensen zien seks en stoppen met kijken naar geld.
Ik stopte audio.
Kon niet verder.
Niet vanwege geld.
Omdat onze affairecrisis voor hem camouflage was.
Ik had anderhalf jaar gehuild om Vanessa.
Dacht dat zij geheim was.
In werkelijkheid was zij gordijn voor groter geheim.
Mijn vader zat naast mij.
‘Emma.’
‘Niet.’
Hij zweeg.
Later speelde ik rest.
Daniël zei:
Na scheiding is het klaar met toegang. We moeten Atlas vóór die tijd vinden of kapitaal hebben om Claire te bewegen.
Vanessa:
En als Claire niet verkoopt?
Dan Hugo’s mensen.
‘Hugo’s mensen.’
Geen duidelijke dreiging.
Maar slecht genoeg.
Claire kreeg extra beveiligingsadvies.
Niet omdat er concrete geweldsdreiging was, maar omdat zij opnieuw middelpunt werd van mensen die haar vaders informatie als handelswaar zagen.
Ik voelde schuld.
Zij zei:
‘Jij hebt dit niet gestart.’
‘Mijn huwelijk heeft hem dichter gebracht.’
‘Hij koos.’
‘Mijn vader—’
‘Ook niet.’
Ze keek mij recht aan.
‘Stop met vrouwen verantwoordelijkheid geven voor mannen die plannen maken.’
Ik lachte.
‘Hard.’
‘Nodig.’
Claire werd langzaam iemand die ik belde zonder zaak.
Dat voelde vreemd.
Onze levens hadden door dezelfde mannen elkaar geraakt vóór we elkaar kenden.
Maar ik wilde niet dat trauma enige lijm was.
Dus we praatten ook over slechte series.
Zij hield van wandelen.
Ik haatte heuvels.
Normale dingen.
Dat hielp.






