DEEL 10 — WAAROM IK HEM NIET TERUG WILDE
Na gesprek belde Daniël niet.
Goed.
Ik had verwacht razernij.
In plaats daarvan kwam verdriet.
Echte rouw.
Niet om fictief huwelijk.
Om echt huwelijk dat besmet was.
Ik kon foto’s niet meer simpel bekijken.
Onze bruiloft:
echt geluk én verborgen oorsprong.
Vakantie Italië:
echt plezier én een man die iets niet had verteld.
Het menselijk brein wil categorieën.
Waar.
Leugen.
Goed.
Slecht.
Daniël weigerde in één vak.
Mijn therapeut, Marit, zei:
‘Waarom heb je categorie nodig?’
‘Zodat ik weet wat ik moet voelen.’
‘Je mag meerdere dingen voelen.’
Irritant.
Juist.
Ik miste hem.
En ik wilde hem nooit meer aanraken.
Ik geloofde dat hij ooit van me hield.
En ik geloofde dat hij mij financieel probeerde te bestelen.
Ik haatte Vanessa.
En wist dat Daniël haar waarschijnlijk ook had gemanipuleerd.
Ik was dankbaar voor mijn vader.
En boos dat hij zes weken zweeg.
Volwassenheid is blijkbaar leven zonder perfect schone helden.
Noor vroeg of ik civiel wilde schikken.
Daniël bood terugbetaling van aantoonbare zakelijke schade, afstand van bepaalde nog betwiste scheidingsposten en volledige medewerking rond Koster-documenten.
In ruil wilde hij voorkomen dat civiele procedures eindeloos werden.
Strafrechtelijke zaken kon ik niet ‘wegschikken’.
Dat was aan autoriteiten.
Goed.
Ik accepteerde alleen na onafhankelijke waardering.
Niet maximale vernietiging.
Volledig herstel waar aantoonbaar.
Waarom?
Omdat ik niet wilde dat rest van mijn leven een project werd om Daniël armer te maken.
Hij had al genoeg ruimte in mijn geschiedenis.
Hij kreeg niet ook toekomst.






