DEEL 14 — TWEE ZUSSEN, NIET ÉÉN VERHAAL
Twee jaar na dertigste verjaardag spraken Jessica en ik af.
Niet bij ouders.
Niet therapiekantoor.
Een café in Leiden.
Ik was er eerst.
Zij kwam zeven minuten te laat.
Typisch.
We omhelsden niet.
‘Hoi.’
‘Hoi.’
Zij bestelde koffie.
‘Hoe gaat het?’
‘Goed.’
‘Werk?’
‘Goed.’
‘Jij?’
‘Ook.’
Vreselijk gesprek.
Toen lachten we allebei.
Voor eerste keer voelde ze weer even als mijn zus.
Niet verdachte.
Niet patiënt.
Niet boeman.
Jessica werkte inmiddels als freelance communicatieadviseur. Kleinere klanten. Geen publieke foundationrol.
‘Vind je het erg?’ vroeg ik.
‘Wat?’
‘Dat je carrière kleiner is.’
Ze dacht.
‘Eerst.’
‘Nu?’
‘Ik weet niet of kleiner juiste woord is.’
‘Minder publiek.’
‘Ja.’
‘Vind je dat erg?’
‘Soms.’
Ze keek koffie.
‘Ik was verslaafd aan applaus.’
Direct.
‘Dat wist ik niet.’
‘Ik wel.’
Stilte.
‘Mam wil kerst met ons allebei.’
‘Weet ik.’
‘Ga jij?’
‘Nee.’
Zij knikte.
‘Ik misschien.’
‘Prima.’
Ze keek verrast.
‘Ben je niet boos?’
‘Waarom?’
‘Omdat ik weer met hen omga.’
‘Ze zijn jouw ouders.’
‘Ook die van jou.’
‘Ja.’
‘En jij ziet ze nauwelijks.’
‘Dat is mijn keuze.’
Ze knikte.
‘We hoeven niet dezelfde keuze te maken.’
Daar moesten we twaalf jaar over doen.
‘Adam is getrouwd,’ zei ze plotseling.
‘Ik weet.’
‘Instagram?’
‘Mam.’
Ze lachte.
‘Natuurlijk.’
‘Hoe voelt dat?’
‘Kut.’
Eerlijk.
‘Maar niet zoals vroeger.’
‘Hoe dan?’
‘Ik mis hem. Ik snap ook waarom hij ging.’
Ik knikte.
‘Heb jij iemand?’
‘Nee.’
‘Nog steeds te eng?’
Ik keek scherp.
Zij stopte.
‘Sorry.’
Oude Jessica.
Nieuwe rem.
‘Ik date soms.’
‘Goed.’
‘Geen interview.’
‘Sorry.’
We dronken koffie.
Toen zei ze:
‘Mag ik iets vragen over brand?’
Mijn lichaam spande.
Zij zag het.
‘Laat maar.’
‘Nee. Vraag.’
‘Herinner jij je dat je mij naar buiten duwde?’
Ik sloot ogen.
‘Fragment.’
‘Ik herinner me jouw arm.’
‘Wat ermee?’
‘Dat hij brandde.’
Mijn keel.
‘Jess.’
‘Ik weet.’
Ze huilde.
‘Ik heb nachtmerries dat ik weer naar telefoon loop.’
Ik zei niets.
‘In dromen laat jij me.’
‘Wat?’
‘Je gaat niet naar binnen.’
Ik keek haar.
‘Misschien is dat schuld.’
‘Waarschijnlijk.’
‘Heb je therapie?’
‘Ja.’
‘Goed.’
Ze veegde ogen.
‘Ik wil niet dat jij mij geruststelt.’
‘Mooi, want dat ging ik niet.’
Ze lachte door tranen.
Daar was iets gezond in.
Ik hoefde haar schuld niet te dragen.
Zij hoefde mijn genezing niet te verdienen.
We konden zussen worden zonder brand iedere minuut tussen ons.
Misschien.
Nog niet helemaal.
Maar misschien.






