DEEL 13 — IK DROEG EEN BADPAK ZONDER BADJAS
Een jaar na feest ging ik naar Portugal met Noor en twee andere vrienden.
Geen familie.
Geen werk.
Een week.
Ons hotel had een zwembad dat uitkeek over oceaan.
De eerste dag droeg ik een T-shirt over badpak.
Gewoonte.
Noor zei niets.
Tweede dag ook.
Derde dag zat ik op ligstoel.
Een meisje van ongeveer zes liep langs.
Zij keek naar mijn schouder.
Kinderen kijken.
Ze vroeg haar moeder:
‘Wat heeft die mevrouw?’
De moeder werd vuurrood.
‘Niet staren.’
Ik glimlachte.
‘Het is oké.’
Het meisje keek mij.
‘Heb je pijn?’
‘Niet meer.’
‘Wat is het?’
‘Een oud litteken.’
‘Oh.’
Ze rende weg.
Dat was alles.
Geen afschuw.
Geen betekenis.
Gewoon vraag.
Ik trok T-shirt uit.
Niet als overwinning.
Niet met muziek.
Niemand applaudisseerde.
Noor keek even.
‘Wil je zonnebrand?’
‘Ja.’
Zij smeerde de plekken die ik zelf moeilijk bereikte.
Geen speech.
Later zwom ik.
Water voelde hetzelfde op littekenweefsel als altijd.
Niet magisch.
Ik werd niet ineens genezen van twaalf jaar.
Maar op terugweg naar kamer hing mijn badjas over arm.
Niet dicht.
Die avond stuurde ik één foto naar Jessica.
Geen gezicht.
Mijn benen in zwembadwater.
Een stukje litteken op dij zichtbaar.
Ik wist niet waarom.
Misschien wilde ik dat ze zag dat het niet meer haar wapen was.
Zij antwoordde:
Mooi uitzicht.
Geen:
dapper.
Geen:
sorry.
Geen opmerking over huid.
Goed.






