DEEL 5 — ‘DEFECTE GENEN’
Fiona ging twee dagen later naar KNO-arts.
Afspraak stond al gepland.
Ik wilde hem bijna verzetten.
Rachel zei:
‘Ga.’
Dus gingen we.
Onderzoek bevestigde wat arts eerder vermoedde.
Vocht achter beide trommelvliezen.
Wisselend gehoorverlies.
Niet ernstig.
Waarschijnlijk verklaring voor haar vertraagde uitspraak.
Plan:
afwachten met controle, eventueel trommelvliesbuisjes als situatie bleef bestaan, doorgaan met logopedische ondersteuning.
De KNO-arts zei:
‘Zij begrijpt taal goed. We beoordelen ontwikkeling breed, maar op dit moment zie ik geen reden om over genetische aandoening te spreken.’
Ik begon bijna te huilen.
Niet uit opluchting dat Fiona geen genetische aandoening had.
Dat verschil moest ik mezelf bewust maken.
Want Wendy had haar belediging zo giftig gemaakt dat ik dreigde mee te gaan in idee dat ‘geen genetisch probleem’ de overwinning was.
Zelfs als Fiona autisme had.
Een genetisch syndroom.
Een verstandelijke beperking.
Wat dan ook.
Niemand mocht haar daarom slaan.
Niemand mocht haar ‘waardeloos vuil’ noemen.
Ik vertelde dat later aan Rachel.
‘Ik haat dat ik blij was toen arts zei geen genetisch probleem.’
Rachel:
‘Je was blij dat je kind geen extra medisch probleem lijkt te hebben.’
‘Maar het voelde alsof Wendy ongelijk bewezen was.’
‘Wendy had al ongelijk voordat arts iets zei.’
Precies.
Ik schreef die zin op.
Niet letterlijk op muur.
In telefoon.
Wendy had al ongelijk voordat arts iets zei.
Fiona kreeg maanden later inderdaad buisjes omdat vocht bleef.
Haar spraak kwam sneller op gang.
Niet magisch.
Niet van drie woorden naar Shakespeare.
Gewoon meer woorden.
Duidelijker.
Een jaar later praatte zij zo veel dat Luca ooit zei:
‘We hebben ons zorgen voor niets gemaakt.’
Ik keek hem aan.
‘Nee.’
‘Wat?’
‘We hebben zorg gezocht. Dat was precies goed.’
Geen schaamte.
Geen defect.
Ondersteuning.






