DEEL 14 — VIER JAAR LATER
Fiona was zes.
Ze praatte.
Veel.
Heel veel.
Op sommige dagen wenste ik bijna nostalgisch terug naar éénwoordfase.
Bijna.
Ze had geen blijvende gehoorschade.
Ze droeg geen label ‘defect’.
Ze hield van tekenen en dinosaurussen en had een hekel aan tomaten tenzij die saus waren.
Luca was inmiddels een goede co-ouder geworden.
Dat kostte hem jaren.
Niet één cursus.
Niet één excuus.
Jaren.
Hij werkte niet meer bij Vance Events.
Na herstructurering nam hij een functie als financieel manager bij een hotelgroep zonder familiebanden.
‘Hoe is het om een baas te hebben die niet je moeder is?’ vroeg ik.
‘Rustgevend.’
‘Dat geloof ik.’
‘En vernederend dat jij gelijk had.’
‘Nog beter.’
We konden lachen.
Niet altijd.
Maar soms.
Wendy zag Fiona onder vaste voorwaarden.
Een middag per zes weken.
Nooit zonder dat Luca of een andere vertrouwde volwassene in de buurt was in eerste jaren. Later, when trust built, short solo? We can keep supervised/structured until Fiona older.
Fiona wist wat gebeurd was in eenvoudige taal.
Geen geheim.
Geen demonisering.
‘Oma heeft mij geslagen toen ik klein was.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat oma heel boos werd en iets verkeerds deed.’
‘Waarom gooide jij oma in taart?’
‘Omdat mama ook heel boos werd en niet goed genoeg stopte.’
‘Was het grappig?’
Die vraag.
Ik moest eerlijk zijn.
‘Achteraf ziet taart er misschien grappig uit. Maar wat gebeurde was niet grappig.’
‘Was oma helemaal wit?’
Ik beet op lip.
‘Ja.’
Fiona gierde.
Kind.
‘Maar we duwen mensen niet in taart.’
‘Nee.’
‘Ook niet Wendy?’
‘Ook niet oma Wendy.’
‘Jammer.’
Ik keek weg zodat ze mijn glimlach niet zag.






