DEEL 11 — DE STRAFZAAK WAS GEEN FAMILIEREÜNIE
De fraudezaak duurde bijna twee jaar.
De politie richtte zich niet op ‘slechte ouders’.
Dat is geen strafbaar feit.
Wel op concrete documenten en geldstromen.
Anna’s vervalste handtekening.
Niet-geleverde zorg die als geleverd was gefactureerd.
Bepaalde dubbele declaraties.
Overboekingen vanuit Maya’s rekening.
Misleidende rapportages richting fonds.
Mijn ouders werden niet aangeklaagd voor alles waar ik boos over was.
Goed.
Strafrecht is geen therapie.
Richard bleek degene die veel financiële instructies gaf.
E-mails.
Bestanden.
Aurelia-administratie.
Eleanor had rapporten samengesteld en in minstens vijf gevallen Anna’s oude handtekening als afbeelding gebruikt.
Zij bekende dat.
‘Ik dacht dat het alleen administratie was.’
Rechter:
‘Waarom gebruikte u dan niet uw eigen naam?’
Stilte.
Dat was antwoord.
Richard bleef langer ontkennen.
Hij stelde dat door ouders geleverde zorg niet altijd in uren te vangen was.
Daar had hij deels gelijk in.
Mantelzorg heeft waarde.
Maar je kunt niet 24 uur persoonlijke assistentie door derde declareren wanneer die derde niet bestaat.
Je kunt niet fysiotherapie factureren die niet plaatsvond.
Je kunt niet studiebegeleiding declareren terwijl je cursus annuleert.
De civiele afwikkeling kwam vóór strafzaak.
Na onderhandelingen en accountantsrapport:
- €186.000 terug naar familiefonds voor onjuiste/overmatige zorgdeclaraties;
- €43.000 terug naar Maya voor persoonlijke geldstromen zonder voldoende grond;
- €132.000 naar mij als gedeeltelijke terugbetaling van privébedragen die op basis van aantoonbaar misleidende zorgvoorstellingen waren verkregen.
Niet alle €270.000.
Waarom niet?
Een deel was werkelijk aan Maya en huishouden besteed.
Een deel kon juridisch als schenking of algemene familiebijdrage worden gezien.
Ik kon jaren procederen.
Ik koos regeling.
Maya vroeg:
‘Ben je niet boos dat je niet alles terugkrijgt?’
‘Ja.’
‘Waarom stop je dan?’
‘Omdat rust ook waarde heeft.’
Ze dacht.
‘Dat klinkt volwassen en irritant.’
‘Dank.’
Strafrechtelijk kreeg Richard een zwaardere sanctie dan Eleanor omdat hij volgens rechtbank een sturende rol had bij financiële constructie en langer bleef ontkennen. Een deel van zijn straf was onvoorwaardelijk, daarnaast voorwaarden en financiële consequenties.
Eleanor kreeg een lichtere, grotendeels voorwaardelijke straf met taakstraf, mede vanwege bekentenis, medewerking en terugbetaling.
Geen twintig jaar gevangenis.
Geen theatrale handboeien bij benefiet.
Wel strafblad.
Wel oordeel.
Wel zwart-op-wit dat dit niet ‘een andere opvoedstijl’ was.
Na uitspraak vroeg een journalist Maya om interview.
Ze zei nee.
Waarom?
‘Ik wil niet de gehandicapte dochter zijn uit dat fraudeverhaal.’
‘Wat wil je wel zijn?’
‘Moe.’
Ze had die week tentamen.
Goed antwoord.






