DEEL 10 — MAYA LEERT GELD GEBRUIKEN
Maya kreeg een nieuwe bankrekening.
Niet omdat oude juridisch onbruikbaar was.
Omdat zij een frisse start wilde zonder automatische incasso’s die zij niet kende.
Ouders’ machtiging werd ingetrokken.
Zij kreeg:
bankpas.
App.
Eigen pincode.
Budgetcoach.
Geen bewindvoerder.
De eerste week checkte ze saldo zestien keer per dag.
‘Is dat normaal?’ vroeg ze.
‘Voor iemand die nooit eigen geld heeft gehad misschien wel.’
Ze kocht zes paarse handdoeken.
Ik vroeg:
‘Waarom zes?’
‘Omdat ik kan.’
Daarna een e-reader.
Daarna drie boeken waarvan twee nog in plastic bleven.
‘Impulsaankoop.’
‘Vrijheid.’
‘Ook financiële onverantwoordelijkheid.’
‘Laat me leven.’
Laura hielp haar een begroting maken.
Huur straks.
Zorgbijdragen.
Telefoon.
Kleding.
Vervoer.
Vrije uitgaven.
Maya wilde weten wat alles werkelijk kostte.
Niet om zich schuldig te voelen.
Om controle terug te krijgen.
‘Hoeveel kost een brood?’
‘Twee tot vier euro, afhankelijk.’
‘Melk?’
‘Ongeveer anderhalf.’
‘Een maand eten?’
‘Hangt af.’
Ze schreef cijfers.
‘Pap zei dat mijn boodschappen bijna duizend euro per maand waren.’
‘Dat lijkt veel voor één persoon, maar speciale voeding en gezamenlijke kosten kunnen bedrag beïnvloeden.’
Laura:
‘We gaan niet vervangen met omgekeerde leugen.’
Goed.
Geen:
alles wat ouders zeiden was onzin.
Sommige aangepaste producten waren duur.
Zorg was duur.
Rolstoel was duur.
Dat maakte Maya nog steeds geen schuld.
Belangrijk onderscheid.
Maya vroeg:
‘Mag iemand mij kostgeld vragen als ik bij hen woon?’
‘Ja,’ zei Noor later. ‘Volwassen familie kan redelijke afspraken maken.’
‘Dus mijn ouders mochten dat?’
‘Als jij geïnformeerd instemde en het niet in strijd was met trustafspraken.’
‘Dat deed ik niet.’
‘Precies.’
Het probleem was niet bestaan van kostgeld.
Het probleem was verborgen automatische overboeking terwijl woning juist huurvrij was toegekend vanwege haar zorg.
Maya zei:
‘Ik wil later huur betalen.’
Ik glimlachte.
‘Waarom?’
‘Omdat ik eigen huis wil.’
Niet:
omdat ik niemand tot last wil zijn.
Eigen huis.
Dat was vooruitgang.
We bekeken appartementen in Leiden.
Eerste was te klein.
Tweede had een lift die officieel rolstoelgeschikt was maar waar haar stoel alleen in paste als ze voetsteunen inklapte en zij bijna zijwaarts ging.
‘Architect verdient straf,’ zei Maya.
Derde was goed.
Nieuwbouw.
Brede deuren.
Inloopdouche.
Balkon.
Twee slaapkamers.
Vlak bij station.
Niet goedkoop.
Maar trust mocht passende huisvesting voor Maya financieren zolang het professioneel werd vastgesteld en zij instemde.
Ze wilde niet dat fonds appartement simpelweg cadeau gaf.
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik wil weten wat van mij is en wat van fonds.’
Oma zou trots zijn.
Uiteindelijk kocht het fonds het appartement als beschermd woonvermogen met Maya’s levenslang gebruiksrecht en duidelijke afspraken over kosten, vergelijkbaar met trustdoel maar zonder ouders als poortwachters.
Maya betaalde zelf dagelijkse kosten uit haar eigen inkomen/toelagen.
Zorg rechtstreeks aan aanbieders.
Geen geld meer via familie.
Zij koos twee persoonlijke assistenten voor verschillende momenten.
Niet vierentwintig uur per dag.
Dat had ze niet nodig.
Sommige dagen slechts ochtendhulp.
Andere dagen meer.
Fysiotherapie op haar verzoek.
Aangepast vervoer.
Treinassistentie.
En de schrijfcursus.
Ze schreef zich opnieuw in.
Eerste les belde ze mij erna.
‘Hoe was het?’
‘Verschrikkelijk.’
Mijn hart.
‘Waarom?’
‘Iedereen schrijft goed.’
‘Dat is meestal waarom je cursus volgt.’
‘Ik haat ze.’
‘Wil je stoppen?’
‘Ben je gek?’
Ze hing op.
Maya was terug.
Niet nieuw.
Terug.






