DEEL 10 — MIJN VADER VERTELDE EINDELIJK WAAROM HIJ NIET KWAM
Negen maanden na crash vroeg hij wandelen.
Openbaar park.
Geen geld.
Ik zei ja.
Hij liep lang stil.
“Sienna.”
“Ja?”
“Ik heb tegen mezelf zes maanden gezegd dat ik niet naar begrafenis ging vanwege Eleanor.”
“Dat deed je.”
“Niet alleen.”
Ik wachtte.
“Ik was bang.”
Ik keek.
“Voor wat?”
“Drie kisten.”
Zijn stem brak.
“Kinderen.”
“Julian.”
“Jou.”
Mijn vader was altijd slecht met dood.
Toen zijn eigen moeder stierf, ging hij dag na begrafenis werken.
Toen opa stierf, organiseerde hij catering tijdens condoleance omdat “iemand praktisch moet zijn”.
“Ik wist niet hoe ik daar moest staan.”
Ik voelde woede.
“Dus je ging naar restaurant.”
“Ja.”
“Waar niemand dood was.”
Hij knikte.
“Waar ik iets kon regelen.”
“Toast.”
“Speech.”
“Foto's.”
“Ja.”
“En je vertelde jezelf dat ik Julian's ouders had.”
“Ja.”
“Dat ik sterk was.”
“Ja.”
“Dat Eleanor anders voor altijd verjaardag kwijt was.”
“Ja.”
“Allemaal redenen.”
“Ja.”
“Geen rechtvaardiging.”
“Nee.”
Goed.
Hij haalde iets uit jas.
Geen cheque.
Een opgevouwen papier.
Reserveringsbevestiging van Maison Vermeer.
Datum begrafenis.
“Ik heb hem bewaard.”
“Waarom?”
“Ik weet niet.”
Ik keek.
Tafel voor zestien.
Champagne-arrangement.
Privékamer.
Taart.
Een normaal document.
Gekoppeld aan ergste dag.
“Gooi weg.”
Hij keek.
“Wil jij?”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Het is jouw schuldgevoel.”
“Ik hoef het niet te bewaren.”
Hij scheurde het.
In stukjes.
Stopte in prullenbak.
Niets veranderde.
Goed.
Symbolen zijn geen herstel.
“Papa.”
“Ja?”
“Waarom hing je telefoon op?”
Hij sloot ogen.
“Dat is wat ik het meest hoor.”
“Wat?”
“Jouw stem die zei alsjeblieft.”
Ik voelde tranen.
“En?”
“Ik dacht als gesprek stop, hoef ik besluit niet opnieuw te nemen.”
Daar.
Lafheid in puurste vorm.
Niet haat.
Vluchten.
“Had je mij lief?”
“Meer dan ik kan zeggen.”
“En toch kwam je niet.”
“Ja.”
“Dat moet je dragen.”
“Ik weet.”
“Niet als straf.”
“Wat dan?”
“Als waarheid.”
Hij knikte.
Wij liepen.
Geen knuffel.
Bij auto:
“Mag ik op verjaardag van Maya iets sturen?”
Mijn hart.
“Geen geld.”
“Nee.”
“Geen bloemen naar mij.”
“Wat dan?”
“Je kunt iets doneren aan bibliotheek van haar oude school.”
“Waarom?”
“Ze hield van lezen.”
Hij huilde.
“Oké.”
Dat jaar kwam €70.
Niet €7.000.
Exact leeftijd die Maya geworden zou zijn plus? She was 7 at death, next birthday 8. Could donate €80? Better not gimmicky. A set of 20 books in her name. Fine.
Hij gaf school twintig nieuwe kinderboeken.
Geen foto.
Geen Facebook.
Ik hoorde pas van juf.
Dat was goed.






