DEEL 13 — MAUD VOND WERK BUITEN VAN DALEN
Zes maanden later.
Marketingcoördinator bij interieurbedrijf.
Geen directiefunctie.
Geen familie.
€3.900 bruto.
Ze belde.
‘Ik heb baan.’
‘Echt?’
‘Waarom klink je verbaasd?’
‘Omdat je jarenlang zei dat negen-tot-vijf gevangenis was.’
‘Dat was oude Maud.’
‘Nieuwe Maud houdt van salarisstrook?’
‘Nieuwe Maud houdt vooral van dat niemand “dochter van” zegt.’
Dat begreep ik.
Ze verhuisde naar huurappartement.
Verkochte herenhuis loste grootste deel van lening af.
Mercedes weg.
Tweedehands Volvo.
Nog steeds mooier dan mijn Toyota.
‘Je kunt nieuwe auto kopen,’ zei zij.
‘Mijn Toyota rijdt.’
‘Hij maakt geluid.’
‘Karakter.’
‘Hij is bouwjaar prehistorie.’
‘Jaloezie.’
We werden langzaam zussen.
Niet beste vriendinnen ineens.
Teveel geschiedenis.
Maar eerlijker.
Op opa’s sterfdag gingen we samen naar graf.
Maud legde bloemen.
‘Hij vertrouwde jou meer.’
Ik keek.
‘Met controle, ja.’
‘Dat doet nog steeds pijn.’
‘Mag.’
‘Vind jij dat ik het verdiende?’
Moeilijke vraag.
‘Ik denk dat opa jou niet genoeg grenzen gaf toen je jonger was en daarna boos werd om wie je daarmee werd.’
Ze keek verrast.
‘Dus hij was ook niet perfect.’
‘Absoluut niet.’
‘Pap zegt dat jij hem heilig maakt.’
‘Doe ik niet.’
Opa had macht vastgehouden.
Kinderen tegen elkaar uitgespeeld zonder het misschien te bedoelen.
Claire slim.
Maud charmant.
Pap onvoldoende.
Hij zag veel scherp.
Maar familie was mede gevormd door zijn controle.
‘Waarom koos hij jou dan?’
Ik dacht.
‘Omdat hij dacht dat ik macht minder graag wilde.’
‘Klopt dat?’
Ik keek naar aandeelhoudersvergadering in gedachten.
‘Ik vind het soms best lekker.’
Maud begon te lachen.
‘Eindelijk eerlijk.’
‘Daarom governance.’
Ze knikte.
Bij graf zei ze:
‘Opa, je familie is nog steeds vermoeiend.’
Wind.
Geen antwoord.
Passend.






