DEEL 7 — DE SCHEIDINGSPAPIEREN DIE AL KLAARLAGEN
Rodrigo diende echtscheidingsverzoek niet in.
Ik wel.
Drie weken na oudejaarsavond.
Mijn advocaat Noor van Loon had alles bekeken.
Wij waren op huwelijkse voorwaarden getrouwd.
Mijn ateliervermogen en voorhuwelijkse bezittingen bleven privé.
Zijn ondernemingsaandelen die persoonlijk op zijn naam stonden eveneens.
De gezinswoning was gezamenlijk.
Onze rekeningen deels gezamenlijk.
Mijn founder loan was apart.
Auteursrechten op mijn werk waren van mij tenzij expliciet overgedragen.
Dat laatste werd groot.
Rodrigo’s conceptregeling, die Arthur had gevonden, bevatte drie bepalingen waar Noor rood van werd.
Eén:
Ik zou erkennen dat founder loan ‘materieel volledig was voldaan door bijdragen van Rodrigo aan gezamenlijke huishouding’.
Twee:
Ik zou afstand doen van historische royaltyclaims voor gebruik van ‘familie-gerelateerde creatieve activa’.
Drie:
Ik zou een ruime geheimhoudingsclausule tekenen over zakelijke en privéaangelegenheden, inclusief Vela.
‘Hij wilde alles in één document schoonvegen,’ zei Noor.
‘Mag dat?’
‘Als jij vrijwillig tekent, kun je veel schikken.’
‘Maar ik wist niet eens dat claims bestonden.’
‘Precies.’
Daar zat poging.
Niet vervalsing.
Geen handtekening.
Maar hij was van plan mij te laten tekenen zonder mij volledig te informeren.
Noor:
‘Dat wordt relevant in onderhandelingen. Maar laten we niet doen alsof concept op zichzelf strafbaar is.’
‘Nee.’
‘We moeten scheiding zuiver houden.’
Ik knikte.
‘Wat wil je?’
Ik dacht.
Geen bedrijf.
Geen wraak.
Geen landgoed.
‘Mijn lening.’
‘Ja.’
‘Mijn intellectueel eigendom correct afrekenen.’
‘Ja.’
‘Mijn aandeel in gezamenlijke woning.’
‘Ja.’
‘En ik wil dat Rodrigo stopt met vertellen dat ik elf jaar “niet gewerkt” heb.’
Noor glimlachte.
‘Dat laatste kan ik juridisch minder elegant oplossen.’
‘Ik probeer zelf.’






