DEEL 14 — ARTHURS LAATSTE BESLUIT
Arthur werd achtenzeventig.
Zijn gezondheid verslechterde langzaam.
Niet dramatisch.
Hart.
Longen.
Leeftijd.
Ik bleef hem af en toe zien.
Niet als aandeelhouder.
Als voormalige schoondochter die nog steeds om hem gaf.
Op een middag zaten wij in tuin van het Veluwse landgoed.
Hij zei:
‘Rodrigo denkt dat jij mij hebt overtuigd hem uit opvolging te halen.’
‘Heb ik niet.’
‘Weet ik.’
‘Waarom denkt hij dat?’
‘Omdat het eenvoudiger is dan accepteren dat zijn eigen gedrag gevolg had.’
Ik glimlachte.
‘Hij verandert.’
‘Ja.’
‘Ben je trots?’
Arthur dacht lang.
‘Op delen.’
Dat was Arthur.
‘Ga je hem ooit controle teruggeven?’
‘Niet automatisch.’
‘Nooit?’
‘Misschien krijgt hij ooit bestuursrol als onafhankelijke bestuurders hem geschikt vinden.’
Ik keek.
‘Dus niet uitgesloten.’
‘Mensen moeten mogelijkheid hebben te groeien.’
‘Maar geen geboorterecht.’
‘Precies.’
Hij pakte mijn hand.
‘Ik heb mijn testament aangepast.’
Ik verstijfde.
‘Arthur, ik wil niets.’
‘Rustig.’
‘Ik meen het.’
‘Je krijgt ook geen bedrijf.’
‘Goed.’
Hij glimlachte.
‘Je krijgt mijn oude tekentafel.’
Ik keek.
‘Wat?’
‘Die uit eerste kantoor.’
‘Waarom?’
‘Omdat jij weer schildert.’
Tranen kwamen.
‘Dat ding is zwaar.’
‘Dan huur verhuizer.’
‘Romantiek is dood.’
‘Ik ben accountant noch dichter.’
‘Investeerder.’
‘Erger.’
Hij werd serieus.
‘Mariana, ik wil dat je weet dat wat Rodrigo deed mijn schuld niet was, maar ik heb hem wel opgevoed in omgeving waar succes vaak belangrijker was dan karakter.’
‘Je hoeft dat niet op mij te leggen.’
‘Ik leg niets. Ik benoem.’
Ik dacht aan oudejaar.
Aan drie minuten.
‘Waarom heb je toen zo lang gewacht voordat je sprak?’
‘Ik wilde zien of Rodrigo zelf ingreep.’
Mijn hart.
‘Bij de klap?’
‘Ja.’
‘En?’
‘Hij deed niets.’
Arthur keek naar tuin.
‘Dat was moment waarop ik wist dat ik mijn besluit niet meer zou terugdraaien.’
Niet Vela.
Niet miljoen.
Niet audit.
Zijn zoon die toekeek.
Ik begreep.






