DEEL 5 — HET BEDRIJF DAT ‘BIJNA NIETS WAARD’ ZOU ZIJN
Gabriël had altijd gezegd dat Van der Wal Zorglogistiek vooral schuld was.
Het bedrijf was negen jaar eerder door hem en een compagnon gestart.
Transport en logistieke software voor zorginstellingen.
Tijdens huwelijk groeide het hard.
Maar Gabriël hield vol:
‘Omzet zegt niets. We hebben leningen, lease, investeringen.’
Toen echtscheiding begon, kwam waarderingsrapport.
Waarde aandelen Gabriël:
€210.000.
Jasmijn had daar nauwelijks naar gekeken.
‘Hou maar.’
Van Loon vond dat onverstandig.
Nu wist hij waarom.
VDW Solutions B.V.
Opgericht elf maanden eerder.
Bestuurders:
Gabriël van der Wal.
Bianca de Vries.
Ieder vijftig procent.
Geen melding aan Jasmijn.
Op zichzelf mocht hij onderneming oprichten.
Probleem zat elders.
In vier maanden vóór scheidingsverzoek waren vijf winstgevende klantcontracten van Van der Wal Zorglogistiek niet verlengd.
Diezelfde klanten tekenden kort daarna bij VDW Solutions.
Zelfde dienstverlening.
Dezelfde softwarecomponenten.
Sommige medewerkers waren meegegaan.
Het oude bedrijf leek daardoor minder waard.
Het nieuwe bedrijf had omzetpotentieel.
‘Hij heeft onderneming leeggetrokken,’ zei Jasmijn.
Forensisch accountant, drs. Niels Kramer, was voorzichtiger.
‘Mogelijk is economische waarde verschoven. We moeten contracten, intellectueel eigendom en zakelijke rechtvaardiging onderzoeken.’
‘Waarom praten accountants altijd alsof ze bang zijn voor werkwoorden?’
Kramer glimlachte.
‘Omdat werkwoorden rechtszaken verliezen.’
Hij kreeg gelijk.
Er bleek geen illegale geheime verkoop van hele onderneming.
Wel duidelijke verbonden-partijtransacties.
Softwarelicenties voor opvallend lage vergoeding naar VDW.
Twee klanten waren actief door Gabriël benaderd.
Een salesmanager had per mail gevraagd:
Is dit intern goedgekeurd? We concurreren nu met onszelf.
Gabriël:
Strategische herstructurering. Niet verder verspreiden.
Dat bericht werd belangrijk.
Niet omdat affaire automatisch financieel bedrog bewees.
Maar omdat waardering van zijn bestaande belang mogelijk kunstmatig laag was geworden.
Jasmijn had misschien niet eens aanspraak op ‘helft van bedrijf’ door hun huwelijkse voorwaarden.
Maar er bestond een verrekenbeding voor tijdens huwelijk niet-verrekende inkomsten en gezamenlijke investeringen.
Bovendien had Jasmijn vijf jaar eerder €180.000 uit haar erfenis als lening aan onderneming verstrekt.
Die stond ineens in cijfers als ‘afgelost’.
‘Ik heb dat geld nooit teruggekregen.’
Kramer keek op.
‘Dat is relevant.’
Waar was aflossing heen?
Volgens boekhouding:
naar gezamenlijke rekening.
Volgens bank:
nooit ontvangen.
Een administratieve boeking verwees naar rekening van familiefonds.
Dat fonds bleek Gabriëls persoonlijke holding.
‘Dus hij heeft schuld aan mij in eigen holding geparkeerd?’
‘We onderzoeken.’
Het werd erger.
Niet miljoenen.
Maar systematisch.
Overboekingen.
Onvolledige omschrijvingen.
Een auto die als zakelijk activum stond maar door Bianca werd gebruikt.
€34.000 aan ‘consultancy’ naar Bianca’s persoonlijke BV voordat VDW bestond.
Nogmaals:
niet automatisch fraude.
Maar verzwijgen in echtscheidingsstukken was probleem.
Rechter gaf opdracht tot volledige financiële disclosure voordat vermogensafspraken konden worden bekrachtigd.
Gabriël belde Jasmijn.
‘Dit is jouw werk?’
‘Mijn advocaat.’
‘Je zei dat je niets wilde.’
‘Dat zei ik.’
‘Dus waarom graaf je?’
‘Omdat ik wil weten waarvan ik niets wilde.’
Stilte.
‘Bianca zegt dat je uit bent op vernietiging.’
‘Bianca mag mening hebben.’
‘Je verandert.’
Jasmijn keek naar Lotte die aan tafel kleurde.
‘Ja.’
‘Ik herken je niet.’
‘Dat is waarschijnlijk deel van probleem.’
Ze hing op.
Voor het eerst zonder trillen.






