DEEL 2 — ‘MAMA DUWT MIJ NIET’
De zitting werd ruim twee uur geschorst.
Het waren de langste twee uur van Jasmijns leven.
Ze zat in een kleine spreekkamer met meester Van Loon.
Een flesje water bleef onaangeraakt voor haar staan.
Gabriël zat elders.
Bianca eveneens.
De rechtbank had duidelijk gemaakt dat niemand contact met Lotte mocht opnemen totdat het eerste kindgesprek was afgerond.
‘Waarom was ze hier?’ vroeg Jasmijn voor de vierde keer.
Van Loon schudde zijn hoofd.
‘Dat weten we nog niet.’
‘Hij zei dat ze op school zat.’
‘Dat weten we.’
‘Kan ik school bellen?’
‘Dat wordt al geverifieerd.’
Jasmijn drukte handen tegen gezicht.
‘Ik had haar gisteren nog moeten ophalen.’
‘U had volgens de huidige zorgregeling gisteren geen overdracht.’
‘Ik weet.’
‘Jasmijn.’
Ze keek op.
‘Niet ieder moment waarop u haar niet bij u had, is een fout.’
Dat wist ze rationeel.
Niet emotioneel.
Sinds Gabriël drie maanden eerder de scheiding had aangekondigd, was haar brein veranderd in een machine die iedere beslissing herkauwde.
Had ze eerder moeten vertrekken?
Had ze Lotte meer moeten vragen?
Had ze Bianca’s naam eerder moeten herkennen?
Had ze de spanning in haar dochter moeten zien?
‘Wat als hij haar iets heeft aangedaan?’
‘We weten dat niet.’
‘Ze was bang voor Bianca.’
‘Dat zag ik.’
‘En die zin over baby.’
Van Loon ademde langzaam.
‘Daarom is zitting stilgelegd.’
Er werd geklopt.
Een vrouw van ongeveer vijftig kwam binnen.
‘Mevrouw Van der Wal?’
‘Ja.’
‘Ik ben Saskia Meijer. Ik werk als gedragsdeskundige en ben gevraagd om het eerste gesprek met Lotte te begeleiden.’
Jasmijn stond meteen op.
‘Hoe is ze?’
‘Rustiger.’
‘Wat heeft ze gezegd?’
‘Ik ga u geen woordelijk verslag geven.’
Jasmijn knikte.
‘Natuurlijk.’
‘Maar er zijn voldoende zorgen om vandaag geen definitieve afspraken over verblijf of gezag vast te leggen.’
Haar knieën werden slap.
‘Wat betekent dat?’
‘Dat de Raad voor de Kinderbescherming nader onderzoek zal adviseren en dat de rechtbank waarschijnlijk tijdelijke afspraken maakt.’
‘Waar blijft Lotte vannacht?’
‘Dat is nog aan rechter.’
‘Bij mij.’
Het kwam te snel.
Saskia keek vriendelijk.
‘Dat kan een optie zijn.’
‘Ik ben haar moeder.’
‘Dat weet ik.’
Jasmijn voelde schaamte.
‘Sorry.’
‘U hoeft zich niet te verontschuldigen.’
De deskundige ging zitten.
‘Lotte heeft verteld dat zij de afgelopen weken meerdere keren gesprekken moest oefenen.’
Jasmijn werd stil.
‘Welke gesprekken?’
‘Zinnen over u.’
‘Wat voor zinnen?’
Saskia koos woorden zorgvuldig.
‘Dat u vaak huilt. Dat u soms boos schreeuwt. Dat u haar zou hebben geduwd. Dat zij bang zou zijn voor u.’
Jasmijn staarde.
‘Ik heb haar nooit geduwd.’
‘Dat zegt Lotte ook.’
Haar ogen vulden zich.
‘Wat?’
‘Ze zei: “Mama duwt mij niet. Ik moest dat zeggen.”’
Jasmijn boog dubbel alsof ze fysiek geraakt werd.
Van Loon pakte stoel.
‘Rustig.’
‘Wie?’
Ze wist antwoord.
Saskia:
‘Volgens Lotte hebben haar vader en mevrouw De Vries met haar geoefend.’
‘Bianca?’
‘Ja.’
‘Gabriël zat daarbij?’
‘Volgens Lotte wel.’
Jasmijn begon te huilen.
Niet zacht.
‘Waarom?’
‘Zij heeft zelf gezegd dat haar verteld was dat u “te ziek in uw hoofd” zou zijn om twee kinderen te verzorgen.’
Daar.
Jasmijn wist onmiddellijk waar dat vandaan kwam.
Na Lottes geboorte had zij een ernstige angststoornis ontwikkeld.
Geen psychose.
Geen gevaar.
Een periode van paniekaanvallen, slapeloosheid en therapie.
Ze was volledig hersteld.
Gabriël wist dat.
Hij had haar destijds naar sessies gereden.
Haar medicijnen opgehaald.
Gezegd:
Hier hoef jij je nooit voor te schamen.
Nu gebruikte hij diezelfde periode om haar als toekomstige ongeschikte moeder neer te zetten.
‘Heeft Lotte nog iets gezegd?’
Saskia aarzelde.
‘Ze heeft een smartwatch.’
‘Ja. Van mijn zus.’
‘Daar staat een spraakopname op.’
Jasmijn keek op.
‘Welke?’
‘We hebben hem nog niet volledig beluisterd. Omdat mogelijke bewijswaarde bestaat wordt dat via juiste route veiliggesteld.’
‘Heeft zij opgenomen?’
‘Waarschijnlijk per ongeluk of tijdens poging een spraakbericht te sturen.’
‘Aan wie?’
‘Uw zus, Marieke.’
Jasmijn sloot ogen.
Lotte stuurde vaak spraakberichtjes naar tante Marieke.
Verhalen over school.
Tekeningen.
Wat ze at.
‘Wat is erop te horen?’
Saskia antwoordde voorzichtig:
‘Genoeg om te begrijpen waarom Lotte vandaag bang was.’
Een uur later werd de zitting hervat.
Lotte was er niet bij.
Goed.
Rechter Bakker keek naar beide partijen.
‘Er worden vandaag geen definitieve ouderschapsafspraken vastgesteld.’
Gabriëls advocaat begon:
‘Edelachtbare—’
‘Ik ben nog niet klaar.’
De rechter keek naar Gabriël.
‘Het kind verblijft voorlopig bij moeder. Contact met vader wordt gedurende de eerste fase begeleid totdat meer duidelijkheid bestaat. De Raad voor de Kinderbescherming wordt gevraagd met spoed te adviseren.’
Gabriël schoot recht.
‘Dit is absurd!’
Zijn advocaat fluisterde.
Hij ging zitten.
Rechter Bakker keek naar Jasmijn.
‘En uw wens om financiële aanspraken zonder nader onderzoek prijs te geven, behandel ik vandaag evenmin definitief.’
‘Maar ik wil niets.’
‘Dat begrijp ik.’
De rechter boog iets naar voren.
‘Maar u kunt alleen geïnformeerd afstand doen van rechten wanneer duidelijk is waarvan u afstand doet.’
Gabriël werd plotseling heel stil.
Jasmijn zag het.
Rechter ook.
‘Er bestaan inmiddels vragen over volledigheid van de financiële informatie die bij het convenant is verstrekt.’
Bianca’s hoofd draaide naar Gabriël.
‘Welke vragen?’
De rechter keek haar strak aan.
‘Niet uw beurt.’
Jasmijn voelde haar hart sneller slaan.
Ze had gedacht dat ze vandaag alles zou achterlaten.
Huis.
Geld.
Auto.
Aandelen.
Maar blijkbaar was er meer achtergehouden dan alleen de waarheid over Lotte.
Veel meer.






