DEEL 6 — “JIJ HEBT DE NOTARIS GEBELD”
Victor keek naar Evelyn.
“Je hebt Bas gebeld.”
Geen vraag.
Mama zei niets.
Mason keek.
“Wie is Bas?”
“Notaris,” zei ik.
Chloe:
“Waar gaat dit over?”
Victor ademde zwaar.
“Fonds.”
Mama:
“Victor, niet nu.”
Hij keek.
“Juist nu.”
Mason keek tussen hen.
“Welk fonds?”
Dat verraste me.
Hij wist dus niet alles.
Victor:
“Noordster.”
Mason's gezicht veranderde.
“Dat?”
“Je kent naam.”
“Pap, ik dacht dat dat gewoon belegging was.”
“Je wist genoeg om €400.000 te vragen.”
Mason werd rood.
Chloe:
“Vier ton?”
“Het was lening voor project.”
Victor:
“Je vroeg fondsbestuur om uitkering.”
“Mam zei dat het familiepot was.”
Iedereen keek naar Evelyn.
Ze sloot ogen.
“Ik wist niet hoe stichting werkte.”
Victor:
“Dat heb ik je uitgelegd.”
“Jij legt alles uit alsof je orders geeft!”
Hij sloot ogen.
Ik zag pijn.
Saskia stond achter.
“Misschien is dit genoeg.”
Victor:
“Nog één.”
Hij keek naar Chloe.
“Jij wist niet van vier ton?”
“Nee.”
“Goed.”
Daar zat verdriet én opluchting.
“En medailles?”
Chloe begon te huilen.
“Mam zei dat jij akkoord was.”
“Ik niet.”
“Ik haal ze terug.”
Victor keek.
“Als het kan.”
“Het kan.”
Ze pakte telefoon meteen.
Goed.
Niet woorden.
Actie.
Victor draaide naar Mason.
“Jij wist dat geld niet vrij was.”
Mason:
“Ik dacht dat jij gewoon nee zei omdat je me niet vertrouwde.”
“Ik vertrouwde project niet.”
“Zelfde.”
“Nee.”
Victor's stem zwak maar scherp.
“Dat jij mijn zoon bent maakt slecht project geen goed project.”
Mason sloeg ogen neer.
Toen Evelyn.
“En jij wist waarom levenstestament is gewijzigd.”
Mama huilde.
“Ik wilde alleen zekerheid.”
“Je wilde controle.”
“Na dertig jaar huwelijk mag ik toch weten waar ik aan toe ben?”
“Dat wist je.”
“Een woonvoorziening is niet hetzelfde als eigendom!”
Daar.
Chloe keek.
“Wat bedoel je?”
Mama stopte.
Victor zei:
“Evelyn wilde huis volledig op haar naam en toegang tot fonds.”
“Waarom?” vroeg Mason.
“Voor jullie!”
“Niet mijn naam gebruiken,” zei Victor.
Mason werd stil.
Evelyn:
“Jij gaat dood! Iemand moet dingen regelen!”
“Daar zijn documenten voor.”
“Met vreemden!”
“Met onafhankelijke mensen.”
“Dus je vertrouwt vreemden meer dan je vrouw.”
Victor keek lang.
“Met geld?”
Hij ademde.
“Ja.”
De waarheid was gruwelijk rustig.
Evelyn begon te huilen alsof hij haar had geslagen.
Ik voelde medelijden.
Dat maakte me kwaad.
Maar gevoel is geen oordeel.
Victor vervolgde:
“Ik hield van jou.”
Mama:
“Hield?”
“Hou.”
Ze keek op.
“Dan waarom?”
“Omdat liefde geen boekhoudkundige controle is.”
Hij keek naar mij.
“Zeg jij dat vaak?”
Ik lachte door tranen.
“Vanaf vandaag.”
Saskia zei:
“Victor, genoeg.”
Hij knikte.
Voor hij wegreed:
“Mason.”
“Ja?”
“Project is jouw probleem.”
Mason sloot ogen.
“Ja.”
“Chloe.”
“Ja?”
“Mijn medailles zijn geen metaal.”
Ze huilde.
“Ik weet.”
“Nu.”
“Ja.”
Toen naar Evelyn.
Hij zei niets.
Dat was hardste.
Zij stond op.
“Maya.”
“Ja?”
“Waar moet ik heen?”
Ik ademde.
Dit was niet simpele uitzetting.
Zij en Victor waren getrouwd.
Mijn huis was echter van mij, en Victor verbleef hier met zorgarrangement.
Ik kon haar niet als dochter juridisch van haar huwelijk scheiden.
Maar Victor kon aangeven dat hij haar voorlopig niet als mantelzorger wilde en niet bij mij wilde verblijven met haar aanwezig.
“Voor vannacht hotel of je eigen woning.”
“Mijn spullen zijn hier.”
“Die kun je met begeleiding ophalen.”
“Dit is vernederend.”
Ik keek naar briefje.
“Ja.”
Ze volgde mijn blik.
En zei niets meer.






