DEEL 11 — VICTOR KOOS WAAR HIJ WILDE STERVEN
Na zes weken werd Victor slechter.
Geen onverwachte wending.
Kanker hield zich niet bezig met familieherstel.
Hij verloor gewicht.
Sliep meer.
Soms verward door uitputting.
Soms glashelder.
Hij wilde uiteindelijk niet meer in mijn huis blijven.
“Waarom?”
“Te veel herinneringen.”
“Van mama?”
“Van jou die iedere tien minuten komt kijken of ik adem.”
Ik lachte door tranen.
“Dat kan ik stoppen.”
“Leugen.”
Hij koos een kleinschalige hospicevoorziening vlak bij duinen.
Rustig.
Professionele palliatieve zorg.
Ik haatte woord hospice.
Victor vond kamer prachtig.
“Uitzicht.”
“Op parkeerplaats.”
“Daarachter duin.”
“Als je scheel kijkt.”
“Altijd negatief.”
Ik bracht zijn medaillekist.
Hij had gevraagd.
Zette op plank.
Ring in doos ernaast.
“Waarom ring niet dragen?”
“Te dun geworden.”
Dat was waar.
Zijn vingers waren bot.
Ik slikte.
“Evelyn?”
vroeg hij.
“Wat?”
“Wil haar zien.”
Mijn hart.
“Zeker?”
“Ja.”
Ik regelde niets zelf.
Hospice maatschappelijk werker.
Mama kwam.
Ik ging wandelen.
Dat gesprek was van hen.
Een uur later zat Evelyn buiten op bank.
Huilend.
Ik wilde langs lopen.
Stopte.
“Hoe ging het?”
Ze keek.
“Hij vergeeft me niet.”
Ik zei niets.
“Hij zei dat hij van me houdt.”
“Dat kan.”
“Hoe kan dat tegelijk?”
Ik dacht.
“Gemakkelijker dan wij willen.”
Ze keek naar handen.
“Ik was zo moe, Maya.”
“Dat weet ik.”
“Ik begon hem te haten.”
Ik slikte.
“Dat mag je voelen.”
Ze keek verbaasd.
“Wat?”
“Je mag iemand haten omdat ziekte je leven opslokt.”
“Maar?”
“Je mag niet alles doen wat dat gevoel je ingeeft.”
Ze huilde.
“Ik dacht soms: als hij gewoon dood is, is het voorbij.”
Daar was het donkerste.
Niet moordplan.
Een mantelzorger die aan einde zat en wens kreeg dat lijden stopte.
Veel mensen durven dat niet te zeggen.
“Heb je daarom medicatie weggegooid?”
Ze sloot ogen.
“Ik weet niet.”
“Dat is geen antwoord.”
“Ik wilde geld niet meer zien verdwijnen.”
“Maar echte reden?”
Ze snikte.
“Ik wilde niet meer wakker worden van hem.”
Mijn borst brak.
“Dus als hij minder medicatie had…”
“Dacht ik dat hij misschien sneller naar hospice moest.”
Niet logisch.
Niet medisch.
Maar uitgeputte, boze geest maakt slechte verbindingen.
“En cruise?”
“Ik wilde weg.”
“Waarom zorg niet geregeld?”
“Ik dacht dat hij toch alleen sliep.”
Ik keek haar aan.
“Dat was roekeloos.”
“Ik weet.”
“Niet alleen vermoeid.”
“Ik weet.”
Eerste keer.
Geen verdediging.
Ik ging naast haar zitten.
Niet knuffelen.
Niet nog.
“Mam.”
“Ja?”
“Je had kunnen bellen.”
“Ik schaamde me.”
“Dat woord maakt familie kapot.”
Ze knikte.
“Ik weet.”
Victor zag Mason alleen.
Chloe.
Mij.
Evelyn nog twee keer.
Hij wilde Arthur? no.
Op een avond vroeg hij mij:
“Ben je bang?”
“Ja.”
“Voor dood?”
“Voor jouw dood.”
“Zelfde.”
“Nee.”
Hij glimlachte.
“Dokter.”
“Hou op.”
Hij keek naar ring op nachtkast.
“Neem hem straks.”
“Waarom?”
“Niet omdat geld.”
“Waarom dan?”
“Mijn vader gaf hem toen ik marinier werd.”
“Wat zei hij?”
“Dat familie iets is wat je draagt, niet iets wat je bezit.”
Ik begon te huilen.
“Je vader was irritant poëtisch.”
“Erfelijk.”
Hij pakte mijn hand.
“Maya.”
“Ja?”
“Jij bent mijn dochter.”
Ik kon niet spreken.
“Niet stief.”
Mijn gezicht brak.
“Victor.”
“Laat mij.”
Ik knikte.
“Ik heb je nooit geadopteerd op papier.”
“Ik weet.”
“Had ik misschien moeten doen.”
“Hoeft niet.”
“Maar ik wil dat jij nooit…”
Hij moest ademen.
“…na mijn dood iemand laat doen alsof je minder familie bent omdat er geen DNA is.”
Ik huilde.
“Dat laat ik niet.”
“Goed.”
Daar was woord.
Goed.
Twee dagen later stierf Victor vroeg in ochtend.
Niet alleen.
Ik zat links.
Chloe rechts.
Mason bij voeten.
Evelyn kwam twintig minuten later.
Hij had haar niet op tijd meer bewust meegemaakt.
Dat was verdrietig.
En geen straf.
Gewoon timing.
Dood heeft geen gevoel voor symboliek.
Toen ademhaling stopte, deed ik niets medisch.
Dat was moeilijkste discipline van mijn carrière.
Ik hield zijn hand.
Verpleegkundige deed wat nodig was.
Ik was dochter.
Alleen dochter.






