DEEL 8 — MARJAN KEERDE TERUG NAAR KAMER 607
Bijna een jaar na motelincident reed Marjan naar De Blauwe Orchidee.
Alleen.
Ze vertelde mij later.
‘Waarom?’
‘Omdat ik wilde zien.’
‘Wat?’
‘De kamer.’
Ik keek haar alsof ze gek was.
‘Marjan.’
‘Ik ben niet naar binnen gegaan.’
‘Gelukkig.’
Ze had op parkeerplaats gestaan.
‘Ik dacht maandenlang dat jij mijn ogen bedekte omdat je Fleur wilde beschermen.’
‘Deels.’
‘Ik was boos op je.’
‘Dat weet ik.’
‘Nu snap ik dat je mij beschermde.’
‘Je bloeddruk was belachelijk.’
‘Hij is nog steeds belachelijk.’
‘Neem medicatie.’
‘Doe ik.’
Ze werd stil.
‘Ik heb iets lelijks gedaan.’
‘Welke van de 48 dingen?’
‘Tegen Fleur.’
Ik wachtte.
‘Ik zei dat ze onze familie besmeurd had.’
‘Ja.’
‘Alsof familie daarvoor schoon was.’
Ik keek.
‘Dat is verrassend filosofisch.’
‘Ik kan ook nadenken.’
‘Soms.’
‘Tessa.’
‘Sorry.’
Ze vervolgde:
‘Ik was woedend omdat zij mijn zoon zichtbaar maakte als iemand die ik niet wilde zien.’
Dat was scherp.
‘Dus strafte je haar.’
‘Ja.’
‘En Luuk?’
‘Hem ook.’
‘Niet hetzelfde.’
‘Nee.’
Goed.
‘Heb je excuses aangeboden?’
‘Ja.’
‘Accepteerde ze?’
‘Ze zei dat ze het hoorde maar nog boos was.’
Ik glimlachte.
‘Goed.’
Marjan:
‘Waarom goed?’
‘Omdat excuses geen knop zijn.’
Zij keek.
‘Jij praat tegenwoordig als folder.’
‘Scheiding doet dat.’
Wij lachten.
Daarna:
‘Tessa?’
‘Hm?’
‘Ben ik nog je schoonmoeder?’
Mijn hart trok.
Juridisch bijna niet.
Emotioneel ingewikkeld.
‘Je bent Marjan.’
‘Dat klinkt als ontslag.’
‘Je bent oma van mijn kinderen.’
‘Ja.’
‘En jij hebt in tien jaar meer voor mij gedaan dan veel bloedfamilie.’
Ze keek naar handen.
‘Dus?’
‘Dus we hoeven geen label te haasten.’
Zij knikte.
‘Goed.’
Na scheiding bleef zij donderdag soms komen.
Niet vanzelf.
Ze vroeg.
Dat was nieuw.
‘Heb je oppas nodig?’
Niet:
ik kom.
Kleine dingen.
Luuk vond soms moeilijk dat zijn moeder en ex-vrouw zelfstandig band hielden.
‘Het voelt alsof jullie team zijn.’
Marjan:
‘Dan had je niet zo stom moeten doen.’
Ik:
‘Marjan.’
‘Wat?’
‘Niet helpen.’
Zij zuchtte.
Maar stopte.






