DEEL 4 — DE VROUW DIE IK NIET WILDE HATEN
Fleur vroeg twee weken later om gesprek.
Mijn eerste antwoord was nee.
Daarna dacht ik aan hoeveel vragen ik nog had.
We ontmoetten elkaar niet thuis.
Een café overdag.
Openbaar.
Ik kwam eerder.
Zij zat al.
Dunner.
Bleek.
‘Dank dat je komt.’
‘Ik weet niet of ik blijf.’
‘Oké.’
Ze had map.
‘Wat is dat?’
‘Mijn lening.’
Ik wilde niet.
‘Fleur, ik ben niet je advocaat.’
‘Ik weet.’
‘Ik wil je vader niet onderzoeken.’
‘Ik wil alleen dat je weet dat ik niet lieg.’
Ik keek.
Document.
Persoonlijke lening €35.000.
Op haar naam.
Overschrijving bijna direct daarna naar Mark’s catering-BV.
Aflossingen eerste zeven maanden vanaf bedrijf terug naar Fleur.
Daarna onregelmatig.
Toen nul.
Resterende hoofdsom plus rente bijna €29.000.
Daarboven had Fleur creditcardschuld en achterstanden opgebouwd.
‘Waarom geen schuldhulp?’
‘Schaamte.’
‘Waarom niet mij?’
Ze keek.
‘Omdat jij altijd alles goed op orde had.’
Ik lachte bitter.
‘Dat dacht jij.’
‘Je had kinderen, huis, baan.’
‘En nu?’
‘Nu weet ik dat niemand dat kan zien.’
Goed.
‘Waarom Luuk opnieuw?’
Ze sloot ogen.
‘Geld.’
‘Alle elf keer?’
‘Niet alleen.’
Daar was waarheid.
Ik ademde.
‘Zeg.’
‘Na eerste twee keer voelde het… makkelijk.’
Dat woord deed pijn.
‘Makkelijk?’
‘Hij kende me. Ik hoefde niet te doen alsof ik iemand anders was.’
‘Behalve dat jij deed alsof ik niet bestond.’
‘Ja.’
Ze huilde.
‘Dat weet ik.’
Ik liet stilte.
‘Was je verliefd op hem?’
‘Nee.’
Ik geloofde het.
Niet omdat dat beter was.
Misschien erger.
‘Hij op jou?’
‘Hij zei soms dat hij om me gaf.’
‘En jij?’
‘Ik zei dat ik niet wilde dat dit iets anders werd.’
‘Maar je ging door.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat geld. Omdat ik mezelf haatte. Omdat na paar keer grens al kapot was en volgende keer minder onmogelijk voelde.’
Dat is hoe veel slechte beslissingen werken.
Niet iedere keer nieuw moreel drama.
De eerste grens is zwaar.
Daarna routine.
‘Wist Luuk hoeveel schuld?’
‘Ja.’
‘Alles?’
‘Bijna.’
‘Heeft hij ooit aangeboden je te helpen zonder afspraak?’
Fleur keek mij.
Lang.
‘Eén keer.’
Mijn hart.
‘Wat?’
‘Hij zei dat hij me geld kon lenen als ik stopte.’
‘En?’
‘Ik wilde geen nieuwe schuld aan hem.’
Goed instinct.
‘Toen zei hij dat we afspraken gewoon konden blijven doen tot ik andere oplossing vond.’
Mijn maag draaide.
‘Dus hij wist dat jij weg wilde.’
‘Ik zei dat ik wilde stoppen met werk. Niet specifiek met hem.’
Nuance.
‘Heeft hij je bedreigd om door te gaan?’
‘Nee.’
Belangrijk.
‘Heeft hij gezegd dat hij familie zou vertellen?’
‘Nee.’
‘Dus geen chantage.’
‘Nee.’
‘Waarom voelt het dan voor jou alsof hij profiteerde?’
Ze keek naar handen.
‘Omdat hij zei dat hij me wilde helpen, maar iedere manier waarop hij hielp hield mij in precies dezelfde situatie.’
Sterk.
Ik knikte.
‘Dat snap ik.’
‘Tessa…’
‘Nee.’
Ze stopte.
‘Ik wil niet horen dat jij jezelf verschrikkelijk vindt.’
Ze keek.
‘Waarom?’
‘Omdat dan ik degene word die je gerust moet stellen.’
Stilte.
‘Je hebt mij verraden.’
‘Ja.’
‘Mijn kinderen kenden jou.’
‘Ja.’
‘Je zat aan mijn tafel.’
‘Ja.’
‘Ik kan medelijden hebben met hoe jij daar terechtkwam en tegelijk besluiten dat ik je voorlopig niet in mijn leven wil.’
Fleur begon te huilen.
‘Dat begrijp ik.’
‘Goed.’
‘Mag ik één ding zeggen?’
‘Ja.’
‘Toen jij tante Marjan’s ogen bedekte…’
Ik voelde spanning.
‘Wat?’
‘Ik dacht dat je mij beschermde.’
‘Ik beschermde haar bloeddruk.’
Fleur knikte.
‘Dat snap ik.’
‘Misschien jou ook een beetje.’
Dat verraste mijzelf.
‘Waarom?’
‘Omdat ik wist wat zij zou zeggen.’
Fleur keek weg.
‘Slet.’
‘Waarschijnlijk.’
‘Ze zei het later alsnog.’
Ik werd boos.
‘Wanneer?’
‘Na familiegesprek. Ze belde.’
‘Wat zei ze?’
Fleur aarzelde.
‘Dat ik familie kapot had gemaakt.’
Ik lachte zonder humor.
‘Luuk zat daar blijkbaar alleen voor decoratie.’
‘Ik heb haar gezegd dat ze haar zoon ook moest bellen.’
Dat was bijna grappig.
‘Goed.’
‘Ze hing op.’
Ik stuurde Marjan die avond één bericht:
Als jij Fleur een slet noemt en Luuk alleen ‘dom’ of ‘zwak’, bespreek ik deze zaak niet meer met jou. Zij hebben mij allebei verraden. Jouw zoon had de huwelijksbelofte aan mij, niet Fleur. Houd je woorden eerlijk.
Marjan belde direct.
Ik nam niet op.
Zij stuurde:
Je hebt gelijk. Ik ben tekeer gegaan.
Daarna:
Ik ben nog steeds woedend op haar.
Ik:
Dat mag.
Maar niet seksistisch.
Zij:
Jij bent vermoeiend.
Ik:
Dat hoor ik vaker.
Vijf minuten later:
Het spijt me.
Dat was Marjan op haar best.
Hard.
Maar corrigeerbaar.






