DEEL 7 — JULIAN WERD GESCHORST
Vier weken na Eleanors overlijden kwam forensisch tussenrapport.
Niet mooi.
Niet spectaculair.
Er stond niet:
€20 miljoen gestolen.
Werkelijkheid was preciezer.
En daardoor geloofwaardiger.
Meridian Advisory had in zes jaar €3,42 miljoen gefactureerd.
Van Loon Forensic kon ongeveer €2,1 miljoen redelijk koppelen aan daadwerkelijke diensten.
Voor ongeveer €730.000 waren tarieven of opdrachten onvoldoende onderbouwd.
Ongeveer €590.000 had geen duidelijke deliverables of bleek dubbel gefactureerd via andere leveranciers.
Julians indirecte belang was niet correct gemeld.
Dat was ernstige governance-schending.
Vance Pacific:
€1,1 miljoen lening.
Geen juiste goedkeuring.
Eleanor's handtekening was digitaal samengesteld uit scan van ouder document.
Wie had dat technisch gedaan?
Executive assistant Marcel de Wit.
Hij bekende.
Niet meteen criminele intentie.
Julian had gezegd:
“Gebruik de approval van 2021, inhoud is hetzelfde.”
Marcel had handtekening van oud document op nieuw gezet.
Hij dacht dat Julian mondelinge toestemming had.
Dat was al ernstig.
Toen e-mail:
Marcel:
Eleanor heeft dit nieuwe stuk niet ondertekend. Is oude signature echt toegestaan?
Julian:
Ja. Zij heeft concept principieel akkoord. Ik neem verantwoordelijkheid.
Daar.
Hij wist.
Eleanor had nooit principieel akkoord.
Integendeel.
In mail aan Harrison:
Ik keur geen lening aan Bali-project goed zolang mijn zoon zelf economisch belang heeft en dit niet volledig aan STAK is gemeld.
Datum twee weken vóór “ondertekende” approval.
Dat was vernietigend.
Privé-uitgaven via bedrijf:
Bali-reizen.
Hotels.
Auto's.
Restaurants.
Totaal ongeveer €420.000 over vier jaar die mogelijk onvoldoende zakelijk waren.
Niet alles frauduleus.
Sommige reizen hadden zakelijke component.
Maar first-class tickets voor Nadine als “project consultant” tijdens periodes zonder meetings?
Probleem.
Er was ook een betaling van €275.000 aan JVV Family Office, Julians persoonlijke holding, geboekt als management fee.
Contract bestond.
Maar raad had fee niet goedgekeurd.
Nog issue.
De verzekeringswijziging.
IT-logs toonden document verzonden vanuit account Marcel.
Marcel zei dat Julian hem gevraagd had “oude polis administratief gelijk te trekken”.
Julian ontkende dat hij wist dat begunstiging veranderde.
Onderzoek liep.
STAK-bestuur kwam bijeen.
Julian mocht zich verdedigen.
Ik zat erbij als toezichthouder.
Mijn handen ijskoud.
Marit de Jong, voormalige rechter:
“Julian, begrijpt u dat deze vergadering niet over uw huwelijk gaat?”
Hij keek naar mij.
“Ja.”
“Niet over Bali als overspel?”
“Ja.”
“Wel over belangenconflicten, valselijk gebruikte goedkeuringen en bedrijfsvermogen.”
“Ja.”
“Hebt u Eleanor toestemming gehad voor lening?”
Hij ademde.
“Mondeling.”
“Wanneer?”
“Diner, voorjaar 2024.”
“Wie aanwezig?”
“Elena mogelijk.”
Ik keek.
“Niet dat ik weet.”
Marit:
“Documentatie?”
“Nee.”
“Eleanor schreef later expliciet nee.”
“Zij veranderde vaak.”
Fatima legde metadata.
Marit:
“Waarom oude handtekening?”
“Marcel heeft dat gedaan.”
“Op uw instructie?”
“Ik zei bestaande approval gebruiken.”
“Wist u dat handtekening op nieuw document zou komen?”
Stilte.
“Julian?”
“Ja.”
Daar.
Over Meridian:
“Waarom belang niet gemeld?”
“Ik dacht dat mijn holding participation bekend was.”
“Bij wie?”
“CFO.”
CFO Pieter van Dam ontkende later dat hij percentage kende.
Hij wist dat Julian “strategische exposure” had.
Niet juridisch belang.
Na vier uur besloot STAK-bestuur:
Julian per direct geschorst als CEO gedurende volledig onderzoek.
Niet ontslagen.
Geen aandeel afgenomen.
Interim CEO werd COO Ingrid Meijer, vijftien jaar in bedrijf.
Buitengewone betalingen onder toezicht.
Audit door.
Toen besluit werd uitgesproken, keek Julian naar mij.
Ik zag paniek.
“Heb jij hiervoor gestemd?”
Ik had formeel geen stem over CEO-schorsing. Alleen toezicht/advies.
“Nee.”
“Maar je steunt het.”
“Ja.”
Hij sloot ogen.
“Elena.”
“Wat?”
“Mijn moeder heeft je tegen mij opgezet.”
Daar.
Ik voelde woede zo helder dat ik kalm werd.
“Jouw moeder is dood.”
Hij kromp.
“Zij kan niets meer doen.”
Ik wees naar dossiers.
“Dit deed jij.”
Stilte.
“Niet Eleanor.”
“Niet Harrison.”
“Niet Nadine.”
“Niet ik.”
“Jij.”
Hij begon te huilen.
Ik ook.
Maar besluit bleef.






