DEEL 5 — NADINE VERTELDE HAAR VERSIE
Ik sprak Nadine uiteindelijk twee weken later.
Niet alleen.
Harrison had gezegd dat als zij zakelijke informatie wilde delen, haar advocaat erbij moest zijn.
Dus zaten wij in vergaderruimte.
Nadine.
Haar advocaat.
Ik.
Harrison.
Forensisch onderzoeker Fatima El Idrissi.
Geen cocktails.
Geen Bali.
Nadine zag mij nauwelijks aan.
“Ik wil beginnen met excuses.”
Ik zei:
“Voor welke?”
Ze slikte.
“Telefoon.”
“Meer?”
“Affaire.”
“Zakelijke dingen.”
“Dat moet onderzoek bepalen.”
Goed.
Geen overmatige zelfkastijding.
“Hoe lang met Julian?”
“Achttien maanden lichamelijk.”
“Emotioneel?”
“Twee jaar ongeveer.”
“Wist je dat wij samen waren?”
“Ja.”
“Wist je dat wij niet in scheiding lagen?”
Stilte.
“Hij zei dat jullie praktisch gescheiden leefden.”
“Wij sliepen in hetzelfde bed.”
Ze sloot ogen.
“Dat weet ik nu.”
“Hoe?”
“Hij gaf na Bali toe.”
“Waarom geloofde je hem?”
Ze keek eindelijk.
“Omdat ik wilde.”
Eerlijk.
“Meer?”
“Hij vertelde dat jij alleen bleef vanwege Eleanor en financiële zekerheid.”
Ik lachte.
“Financiële zekerheid?”
“Hij zei dat je bijna niet meer werkte en volledig van hem afhankelijk was.”
Daar zat waarheid met verkeerde betekenis.
“Ik werkte minder omdat ik zijn moeder verzorgde.”
“Ik weet.”
“Nu.”
“Ja.”
“Waarom noemde je me ‘zielig oud wijf’?”
Ze begon te huilen.
“Ik was dronken.”
“Dat is geen antwoord.”
“Nee.”
“Waarom?”
“Omdat Julian die middag uren over jou had geklaagd.”
Mijn huid.
“Wat?”
“Dat jij iedere keer dat wij eindelijk vrij waren iets met Eleanor vond.”
“Eleanor was stervende.”
“Ik wist dat niet.”
“Wat zei hij?”
“Dat ze lichte longinfectie had.”
Ik sloot ogen.
Hij wist cardioloog had gebeld?
Later records toonden dat ziekenhuis om 11.20 een voicemail op zijn directe nummer had achtergelaten:
ernstige verslechtering, graag dringend contact.
Hij had bericht niet teruggebeld.
Nadine vervolgde:
“Hij zei dat jij jaloers was en expres bleef bellen.”
“Dus toen jij opnam…”
“Ik wilde jou op je plek zetten.”
“En welke plek was dat?”
Stilte.
“De vrouw die niet begreep dat huwelijk voorbij was.”
Ik knikte.
“Nu begrijp ik.”
“Ja.”
Fatima vroeg naar Meridian.
Nadine ging recht zitten.
“Ik dacht dat conflict gemeld was.”
“Aan wie?”
“Julian.”
“Dat is geen onafhankelijk bestuur.”
“Hij zei dat board wist.”
“Heb je declaration getekend?”
“Een formulier.”
Ze had kopie.
Daarop stond haar 40 procent belang.
Niet Julians 40 procent via J. Vance Beheer.
“Wist jij van zijn belang?”
“Na eerste investering, ja.”
“Waarom staat niet?”
“Hij zei dat zijn belang via management participation liep en apart gemeld was.”
Was niet.
“Diensten?”
“Meridian heeft echt werk geleverd.”
Fatima:
“Dat ontkennen we niet.”
“Wij hebben supply-chainstrategie, acquisitieanalyses, marktonderzoek gedaan.”
“Maar facturen?”
“Niet allemaal door mij goedgekeurd.”
Interessant.
“Wie?”
“Julian en onze financieel directeur bij Meridian, Stefan.”
Vance Pacific.
Nadine bezat 15 procent.
“Waarom?”
“Julian bood mij deelname aan.”
“Met eigen geld?”
“€120.000.”
“Waar vandaan?”
“Mijn spaargeld.”
“En lening Vance Precision?”
“Ik wist dat project financiering kreeg, niet dat het €1,1 miljoen van familiebedrijf was zonder board approval.”
“Julian zei?”
“Dat het investeringsmandaat was.”
Toen harde slag.
Nadine had berichten.
Niet privé sexy berichten.
Zakelijke.
Julian:
Mijn moeder tekent niets meer zonder Elena erbij, dus gebruik de oude approval en laat finance denken dat update mondeling akkoord is.
Mijn bloed stopte.
Fatima vroeg:
“Datum?”
Twee jaar eerder.
Nadine:
“Ik dacht dat hij bedoelde oude board approval, niet letterlijk handtekening kopiëren.”
“Heb je gereageerd?”
Is dat juridisch oké?
Julian:
Harrison doet altijd moeilijk. Ik regel het.
Daar.
Niet directe opdracht tot vervalsing.
Wel bewust ontwijken.
Nog bericht:
Zodra mam wegvalt, kan ik STAK eindelijk consolideren. Elena interesseert zich toch niet voor bedrijf.
Mijn maag.
“Harrison.”
Hij keek.
We beiden wisten.
Eleanor had tegenovergestelde geregeld.
Nadine begon te huilen.
“Ik wist niet van sleutel.”
“Dat hoeft niet.”
“Ik wist niet dat Eleanor dossier had.”
“Goed.”
“Ik heb wel gezien dat Julian boos werd wanneer ze vragen stelde.”
“En?”
“Ik vond haar controlerend.”
Ik lachte.
“Dat was ze.”
“Dus…”
“Controlerende mensen kunnen nog steeds gelijk hebben over fraude.”
Nadine knikte.
Na gesprek bleef zij zitten.
Anderen gingen even.
Ik wilde ook.
Ze zei:
“Elena.”
Ik stopte.
“Wat?”
“Ik verwacht niet dat je mij vergeeft.”
“Goed.”
“Maar Julian houdt niet van me zoals ik dacht.”
Niet mijn probleem.
Toch luisterde ik.
“Toen wij terugkwamen van Bali zei hij dat als ik verklaringen gaf, ik ‘ons’ zou vernietigen.”
“En?”
“Toen begreep ik dat hij met ‘ons’ vooral zijn positie bedoelde.”
Ik dacht aan mijn huwelijk.
Vierentwintig jaar.
Hoe vaak had “ons gezin” eigenlijk betekend:
Julians comfort?
“Ik ga volledig meewerken.”
“Waarom?”
Ze keek naar tafel.
“Omdat ik op Bali jouw eenendertigste telefoontje beantwoordde en een stervende vrouw hoorde ademen.”
Tranen.
“Ik hoor het nog.”
Ik voelde iets verschuiven.
Niet vergeving.
Maar menselijkheid.
“Dat ga je waarschijnlijk lang horen.”
“Ja.”
“Gebruik het dan.”
“Hoe?”
“Door niet meer te liegen omdat waarheid iemand van wie je houdt pijn doet.”
Ze knikte.
Wij liepen ieder andere kant op.






