DEEL 6 — ZES EN EEN HALF MILJOEN
‘Heb je mij ooit willen vragen te investeren?’
Grant antwoordde niet direct.
‘Ja.’
Eerlijk.
‘Wanneer?’
‘Na feest.’
‘Hoeveel?’
‘Misschien twee miljoen.’
Ik lachte.
Niet omdat het grappig was.
‘Je dacht dat ik een knutselbaantje had.’
‘Niet letterlijk.’
‘Grant.’
‘Ik wist dat je succesvol was.’
‘Hoe succesvol?’
‘Niet dit.’
‘Dus waarom dacht je dat ik twee miljoen kon investeren?’
Hij sloot ogen.
‘Omdat onze accountant ooit zei dat je holding liquide was.’
Mijn gezicht veranderde.
‘Onze accountant?’
‘Mijn accountant.’
‘Hoe weet hij iets over mijn holding?’
‘Openbare jaarstukken. Schattingen.’
Oké.
Geen privacyschending.
‘En wat was plan?’
‘Marktconforme lening.’
‘Aan jouw familiebedrijf.’
‘Ja.’
‘Zonder dat je ooit met mij over risico hebt gesproken.’
‘Dat wilde ik na feest doen.’
‘Nadat je mij bij bijzettafel had gezet en je moeder onze kinderen broodrestjes gaf.’
Hij kromp.
‘Ik weet.’
‘Nee, ik denk dat je het nu begint te weten.’
Hij stond.
‘Wat moet ik doen, Mara?’
Dat was een onverwachte vraag.
‘Over bedrijf?’
‘Alles.’
Ik keek.
‘Eerst je dochters.’
‘Ik heb sorry gezegd.’
‘Een excuus is begin, geen reparatie.’
‘Wat dan?’
‘Laat ze zien dat je oma corrigeert, ook als ik niet naast sta.’
Hij knikte.
‘En mam?’
‘Geen onbegeleid contact voorlopig.’
Zijn mond trok.
‘Mara—’
‘Zie je?’
‘Wat?’
‘Je eerste reflex.’
Hij werd stil.
‘Ze is hun oma.’
‘En gisteren vertelde ze twee kinderen dat jongens “echte familielijn” zijn en haalde eten weg.’
‘Ik weet.’
‘Dan bescherm je relatie tussen oma en kleindochters niet door te doen alsof er niks gebeurd is.’
Hij ging zitten.
‘Oké.’
‘Zeg je dat om mij rustig te krijgen?’
‘Nee.’
‘Goed.’
‘En bedrijf?’
‘Ik investeer niet.’
Hij keek.
‘Je hebt cijfers niet gezien.’
‘Precies.’
‘Dus kijk.’
‘Ik ben je vrouw, niet noodfonds.’
‘Mara, als deal gezond is—’
‘Dan vindt hij financiering op markt.’
‘Bank is conservatief.’
‘Dan is risico hoog.’
Hij keek boos.
‘Je kunt het makkelijk missen.’
Daar.
De zin die alles veranderde.
‘Wat?’
Hij hoorde zichzelf.
Te laat.
‘Ik bedoel—’
‘Omdat ik het kan missen, moet ik het riskeren?’
‘Nee.’
‘Dit is precies wat je moeder altijd bedoelde wanneer ze zei dat mijn inkomen “leuk extra” was. Zodra het echt groot blijkt, hoort het ineens bij familie.’
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Nee. Dat is het niet.’
Stilte.
‘Ik ga je bedrijf niet redden omdat we getrouwd zijn.’
‘Ons gezin hangt ook aan mijn bedrijf.’
‘Ons gezin hangt niet af van zes miljoen projectwinst. Onze kinderen hebben eten, huis, school en twee ouders.’
‘Mijn reputatie—’
Hij stopte.
Daar zat waarheid.
Niet alleen werknemers.
Trots.
‘Grant, als je advies wilt, laat een onafhankelijke restructuring specialist naar cijfers kijken. Geen familie. Geen feest. Geen impressie.’
‘En als zij zegt dat kapitaal zinvol is?’
‘Dan kun je investeerders zoeken.’
‘Jij?’
‘Niet nu.’
Hij knikte.
Pijnlijk.
Maar hij hoorde nee.
Dat was nieuw.






