DEEL 5 — HET LANDGOED DAT HIJ ‘ZIJN’ VIERING NOEMDE
Grant kwam die middag opnieuw naar Lindehof.
Alleen.
De meisjes waren met mijn zus naar de speeltuin.
Hij had een map.
‘Ik heb iets gevonden.’
Ik voelde onmiddellijk vermoeidheid.
‘Wat?’
Hij legde een factuur op tafel.
Van eventplanner.
Locatiehuur Landgoed Duinhorst — €31.500 excl. catering.
Hij wees onderaan.
Exploitant:
N&V Estates B.V.
‘Is dit van jou?’
Ik keek.
‘Het is een dochter van North & Vale.’
Hij staarde.
‘Dus dat landgoed gisteren—’
‘Is eigendom van N&V Estates.’
‘Jij bezit het?’
‘Indirect met andere aandeelhouders. De groep bezit pand.’
Hij liep twee passen weg.
‘Mijn god.’
‘Wat?’
‘Iedereen dacht—’
‘Dat het van jou was?’
Hij draaide.
‘Ik heb dat nooit gezegd.’
‘Weet ik.’
‘Waarom heb jij niets gezegd?’
‘Omdat ik niet van plan was midden op jouw feest uit te leggen wie ultimate beneficial owner van locatieholding is.’
‘Je liet mij voor gek staan.’
Ik lachte ongelovig.
‘Hoe?’
‘Omdat jij wist dat mensen dachten dat ik—’
‘Grant, jij hoorde ze zeggen: “Mooie plek van je” en je antwoordde: “We zijn er erg blij mee.”’
‘Dat is iets anders dan liegen.’
‘Klopt.’
‘Waarom klinkt het alsof je me beschuldigt?’
‘Omdat jij boos bent op míj dat jouw zorgvuldig niet-gecorrigeerde indruk niet waar blijkt.’
Hij wreef gezicht.
‘Dit is vernederend.’
‘Waarom?’
‘Omdat het jouw bedrijf is.’
Ik werd stil.
Daar.
Niet omdat hij niet bezat.
Omdat ik wel.
‘Zou het minder vernederend zijn als Shell eigenaar was?’
Geen antwoord.
‘Een vastgoedfonds?’
Geen antwoord.
‘Een onbekende familie?’
Hij keek.
‘Het is niet hetzelfde.’
‘Waarom niet?’
Omdat zijn vrouw volgens verhaal niet de machtige partij hoorde te zijn.
Hij hoefde het niet te zeggen.
‘Waarom heeft jouw bedrijf een landgoed?’
‘North & Vale is meer dan tekenbureau. We maken merkconcepten, interieurs, productlijnen. Duinhorst is een flagship venue voor retreats, shoots, productlanceringen en hospitalityconcepten. Het was een belegging die ook ons werk ondersteunt.’
‘En mijn eventplanner huurde het gewoon?’
‘Ja.’
‘Wisten zij dat jij mijn vrouw bent?’
‘Onze locatiebeheerder waarschijnlijk niet. Boekingen gaan via bureau.’
Hij ging zitten.
‘Mam gaat gek worden.’
‘Dat is niet mijn probleem.’
‘Ze heeft gisteren—’
Hij stopte.
‘Ja.’
‘Ze heeft onze dochters dus eten afgenomen op een locatie die jij bezit.’
‘Mijn bedrijf. Niet ik persoonlijk.’
‘Mara.’
‘Het maakt moreel geen verschil. Wat ze deed was fout als gemeente Wassenaar eigenaar was.’
Hij knikte langzaam.
‘Je hebt gelijk.’
Dat was eerste keer in dagen dat ik hoorde dat hij iets liet landen zonder verdediging.
Toen:
‘Ik moet je iets vertellen.’
Mijn maag.
‘Wat?’
‘Het feest was niet alleen feest.’
Natuurlijk.
‘Wat dan?’
‘Investeerders.’
‘Voor Holloway Ventures?’
Hij knikte.
‘Hoeveel?’
Stilte.
‘Grant.’
‘Zes en een half miljoen.’
Ik ging rechtop.
‘Waarom?’
‘Project Noordduin.’
Ik kende naam.
Een luxe woon- en wellnessontwikkeling in Zeeland.
Grant had er anderhalf jaar over gepraat.
‘Ik dacht dat financiering rond was.’
‘Was het.’
‘Was?’
‘Bank heeft tweede tranche gepauzeerd.’
‘Waarom?’
Hij keek weg.
‘Kostenoverschrijding.’
‘Hoeveel?’
‘Vier komma acht miljoen.’
Mijn adem.
‘En de rest?’
‘Liquiditeitsbuffer.’
Daarom negentig gasten.
Niet landgoedviering.
Kapitaalshow.
‘Constance wist?’
‘Ja.’
‘Was dit waarom ze zo obsessief de jongens aan hoofdtafel zette?’
Zijn gezicht.
‘Wat bedoel je?’
‘Familiedynastie. Sterke opvolging. Twee kleinzoons.’
Grant keek naar tafel.
Daar.
Hij had het zelf misschien niet zo gepland.
Zijn moeder wel.
Het feest was geen verjaardag.
Het was een toneelstuk over stabiliteit, vermogen en erfgenamen.
Mijn dochters pasten niet in plaatje.
Dat maakte wat Constance deed nog lelijker.






