DEEL 5 — ‘JE HAD MIJ NIET MOGEN VOLGEN’
De volgende ochtend kwam Lianna niet werken.
Om 07.10 uur ontving Corbin een bericht.
Meneer Stanford,
ik neem vandaag verlof op. Ik wil eerst met HR bespreken of ik mijn werkzaamheden bij u thuis wil voortzetten.
Lianna Prescott
Corbin las het drie keer.
Daar was consequentie van zijn eigen gedrag.
Niet familiegeheim.
Volgen.
Hij antwoordde:
Begrijpelijk. Ik keur uw verlof uiteraard goed en heb HR gevraagd dat er geen looninhouding plaatsvindt. Voor alle duidelijkheid: u hoeft met mij niets te bespreken voordat u daar zelf voor kiest. Het spijt me dat ik u gevolgd heb.
Hij wilde toevoegen:
Ik bedoelde het goed.
De zin bleef weg.
Goed.
Om negen uur zat hij met hoofd HR, legal counsel van Stanford Vastgoed die níét Martin was, en de onafhankelijke voorzitter van raad van commissarissen.
‘Ik heb een potentiële oude whistleblowerkwestie.’
De voorzitter, Marit van Houten, keek scherp.
‘Bron?’
‘Een voormalige medewerker. Owen Prescott.’
De naam deed chief legal officer verstijven.
Corbin zag het.
‘Jij kent hem.’
‘Van overdrachtsdossiers.’
‘Waarom ik niet?’
‘Ik dacht dat jij het wist.’
‘Dat is blijkbaar favoriete zin van deze familie.’
Marit:
‘Eerst feiten.’
Corbin vertelde alleen wat hij mocht.
Geen privédetails over Lianna’s geld.
Wel blauwe envelop met haar toestemming? Had she given permission to disclose? Not yet. Need careful. Corbin says there may be original signed protected disclosure undertaking held by estate; family lawyer can confirm. He can't produce without consent. Good.
‘Martin de Graaf kan bevestigen dat er documenten bestaan. Mevrouw Prescott heeft nog geen toestemming gegeven om ze met bedrijf te delen.’
Marit knikte.
‘Dan vragen wij dat formeel via haar advocaat.’
‘Martin.’
‘Martin kan niet zowel familieadvocaat als haar adviseur zijn.’
‘Dat weet hij.’
De chief legal officer:
‘We moeten extern counsel nemen.’
‘Ja.’
Corbin:
‘En ik?’
Marit keek.
‘Jij hebt conflict.’
‘Omdat?’
‘Mevrouw Prescott werkt voor jouw huishoudvennootschap. Je familieleden zijn mogelijk betrokken. Je hebt haar privé gevolgd. En jouw grootvader staat op documenten.’
Corbin trok gezicht.
‘Dank voor complete lijst.’
‘Graag.’
‘Dus?’
‘Je krijgt rapportage als CEO voor operationele risico’s, maar inhoudelijk onderzoek onder auditcommissie. Geen individuele interviews door jou. Geen contact met mevrouw Prescott over claim behalve als werkgever voor haar huidige werk.’
Corbin vond het verschrikkelijk.
Dat betekende dat hij geen controle had.
Waarschijnlijk precies daarom nodig.
‘Akkoord.’
Daarna ander punt.
‘Residential Services.’
HR-directeur zuchtte.
‘Ik wist dat die kwam.’
Het salarisreview toonde dat schoonmaak- en huishoudelijk personeel gemiddeld 18 tot 27 procent minder verdiende dan vergelijkbare technische of chauffeursfuncties binnen familiediensten, ondanks onregelmatige uren.
Niet illegaal.
Wel historisch gegroeid.
Corbin vroeg:
‘Waarom?’
‘Omdat huishoudfuncties jaren geleden vanuit externe markt zijn ingeschaald.’
‘En nooit opnieuw bekeken.’
‘Niet fundamenteel.’
‘Doe dat.’
‘Kostenstijging rond €310.000 per jaar.’
Corbin staarde.
‘Wij geven meer uit aan bloemen en events.’
HR-directeur:
‘Dat is geen salarisargument.’
‘Nee. Het is schaamte.’
Ze spraken een nieuw loonhuis af.
Niet alleen Lianna.
Alle huishoudmedewerkers.
Hoger basissalaris.
Gegarandeerde uren.
Volledige reiskosten.
Mogelijkheid tot renteloos noodvoorschot voor iedereen.
Ouderschapsregeling verbeterd.
Niet als liefdadigheid.
Arbeidsvoorwaarden.
Toen Corbin later tegen Lianna zei dat wijziging niet wegens haar alleen was, antwoordde zij:
‘Maar wel doordat u mij hoorde.’
‘Ja.’
‘Dat voelt ongemakkelijk.’
‘Mij ook.’
‘Goed.’
‘Waarom goed?’
‘Omdat ongemak misschien voorkomt dat u denkt dat dit een heldenverhaal over uzelf is.’
Corbin moest lachen.
Zij niet.
Toen besefte hij dat ze volledig serieus was.






