DEEL 2 — EEN MILJONAIR DIE NIET WIST HOE HIJ MOEST HELPEN
Corbin zag Lianna die middag haar jas aantrekken.
‘Lianna.’
Ze draaide.
‘Ja, meneer Stanford?’
Hij haatte plotseling hoe formeel dat klonk.
‘Heeft u een minuut?’
Haar gezicht werd onmiddellijk alert.
Werknemers denken zelden dat een onverwacht gesprek met de CEO betekent dat er taart komt.
‘Natuurlijk.’
‘Hoe bevalt het werk hier?’
Ze knipperde.
‘Goed.’
‘U kunt eerlijk zijn.’
‘Het is goed.’
‘Uren?’
‘Prima.’
‘Salaris?’
Daar.
Een halve seconde.
‘Volgens contract.’
Corbin bijna vloekte om zijn eigen lompe aanpak.
‘Ik laat salarisschalen van Residential Services opnieuw beoordelen.’
‘Oké.’
‘Voor iedereen.’
‘Goed.’
Ze keek alsof ze wilde vertrekken.
Hij kon moeilijk zeggen:
Heb je inmiddels melk voor je baby?
Dus zei hij niets.
‘Dat was alles.’
‘Fijne middag.’
‘Jij ook.’
Zij liep weg.
Corbin bleef in hal staan.
Een halfuur later zat hij in auto richting Amsterdam voor een besloten zakendiner.
Hij kwam tot de oprit.
‘Stop.’
Chauffeur keek in spiegel.
‘Meneer?’
‘Rij nog niet naar Amsterdam.’
‘Waarheen?’
Corbin wist dat wat hij nu wilde doen grensoverschrijdend kon zijn.
Het juiste antwoord was:
nergens.
Hij kon morgen met HR een voorschotregeling invoeren.
Hij kon alle salarissen verhogen.
Hij kon Lianna gewoon laten leven.
In plaats daarvan hoorde hij zichzelf zeggen:
‘Volg die grijze Volkswagen.’
Chauffeur keek opnieuw.
‘Die van mevrouw Prescott?’
‘Ja.’
‘Heeft zij iets gedaan?’
‘Nee.’
Dat antwoord had hem moeten stoppen.
Dat deed het niet.
Hij zei tegen zichzelf dat hij alleen wilde weten in welke situatie zij zat.
Of het appartement veilig was.
Of er schuldeisers waren.
Of haar moeder misschien bij haar woonde.
Allemaal dingen waar hij geen recht op had.
Rijkdom maakt sommige slechte ideeën gevaarlijk makkelijk uit te voeren.
De Volkswagen reed via Den Haag naar Rijswijk.
Daarna een wijk in met naoorlogse appartementen.
Nette balkons.
Fietsenrekken.
Een kleine Turkse supermarkt.
Speeltuin.
Geen sloppenwijk.
Geen dramatische armoede.
Gewoon een gebied waar mensen geen geld konden verspillen.
Lianna parkeerde.
Haalt een boodschappentas uit auto.
Corbin zag een grote bus melkpoeder bovenin.
Dus haar moeder had blijkbaar geholpen.
Hij voelde opluchting.
En schaamte.
‘We gaan,’ zei hij.
Chauffeur zette richtingaanwijzer aan.
Toen kwam een donkere Volvo de straat in.
Corbin herkende kenteken voordat auto stilstond.
‘Wacht.’
Martin de Graaf stapte uit.
Eenenzeventig.
Donkergrijze jas.
Leren aktetas.
De vaste externe advocaat van de familie Stanford sinds Corbin een kind was.
Martin keek naar gebouw.
Controleerde huisnummer.
Liepen naar ingang.
Corbin’s lichaam handelde sneller dan verstand.
Hij stapte uit.
‘Meneer?’ chauffeur riep.
Corbin liep straat over.
Martin zag hem.
Bleef abrupt staan.
‘Corbin?’
‘Wat doe jij hier?’
Martin’s gezicht sloot.
‘Dat is vertrouwelijk.’
‘Bij mijn huishoudster?’
‘Dat maakt het niet minder vertrouwelijk.’
De voordeur van het appartementencomplex ging open.
Lianna.
Boodschappentas nog in hand.
Zij zag Martin.
Toen Corbin.
Haar gezicht veranderde.
‘Wat doet u hier?’
Corbin voelde hoe slecht ieder mogelijk antwoord klonk.
‘Lianna—’
‘Bent u mij gevolgd?’
Martin keek tussen hen in.
Corbin loog niet.
‘Ja.’
Zij werd lijkbleek.
‘Waarom?’
‘Omdat ik vanochtend uw telefoongesprek hoorde.’
De boodschappentas zakte iets.
‘Welk gesprek?’
Hij hoefde het niet te zeggen.
Zij wist.
Haar ogen vulden zich niet met tranen.
Er kwam iets harders.
‘U hoorde mij om geld vragen.’
‘Per ongeluk.’
‘En toen besloot u mij te volgen.’
‘Dat was verkeerd.’
‘Omdat ik arm ben?’
‘Nee.’
‘Waarom dan?’
Corbin kon geen mooi antwoord vinden.
‘Omdat ik dacht dat ik moest helpen.’
Lianna lachte één keer.
Bitter.
‘Dus dan mag u weten waar ik woon?’
‘Nee.’
‘Waar mijn kind is?’
‘Nee.’
‘Wie ik zie?’
‘Nee.’
‘Maar u deed het.’
‘Ja.’
Martin zei zacht:
‘Corbin, misschien moet je vertrekken.’
Lianna keek naar Martin.
‘Heeft hij u gestuurd?’
‘Nee.’
‘Zeker?’
‘Volkomen.’
Zij ademde.
‘Dan komt u binnen.’
Daarna tegen Corbin:
‘U niet.’
Terecht.
Corbin draaide zich om.
Toen zei Martin:
‘Lianna.’
Zij keek.
‘Er is één reden waarom het misschien verstandig is hem uiteindelijk bij een deel hiervan te betrekken.’
‘Waarom?’
Martin’s blik naar Corbin.
‘Omdat hij CEO van Stanford Vastgoed is.’
Lianna werd nog bleker.
‘Dat weet ik.’
‘En omdat ik inmiddels zeker weet dat hij vier jaar geleden niet bij de beslissing betrokken was.’
Corbin voelde kou.
‘Welke beslissing?’
Lianna sloot ogen.
‘Dus u weet het écht niet.’
‘Wat?’
Zij keek hem lang aan.
Daarna opende deur verder.
‘Vijf minuten.’
Corbin volgde.
Niet als redder.
Als man die plotseling bang was voor wat zijn eigen achternaam betekende.






