DEEL 8 — WAAR HET GELD HEEN GING
Een onafhankelijk forensisch onderzoek van Vance Group werd ingesteld nadat banken, STAK-bestuur en raad van commissarissen gezamenlijk inzagen dat eigendoms- en integriteitsconflict niet genegeerd kon worden.
Arthur verzette zich.
Verloor deels.
Niet omdat Patricia ‘meerderheid riep’.
Omdat financiers contractueel informatie mochten eisen en bestuur toezichtplicht had.
Onderzoek duurde bijna een jaar.
De eerste 1,8 miljoen aan Northgate-betalingen was maar begin.
Verder:
- €2,4 miljoen aan ‘strategische advieskosten’ bij drie gelieerde vennootschappen zonder voldoende onderbouwing;
- €1,6 miljoen aan leningen aan entiteiten waarin Arthur indirect belang had;
- privé-uitgaven via management-B.V., waaronder auto’s en buitenlandse verblijven;
- betalingen aan familieleden zonder heldere goedkeuring;
- dividendbesluiten waarbij Patricia’s economische rechten niet altijd correct of transparant waren verwerkt;
- enkele transacties die wel degelijk legitieme zakelijke diensten betroffen en dus níét zomaar fraude waren.
Forensisch team was precies.
Dat vond ik goed.
Van totaal ruim 8 miljoen aan onderzochte related-party geldstromen bleek een deel bedrijfsmatig verdedigbaar.
Een deel slecht bestuur.
Een deel potentieel onrechtmatig.
Niet alles was diefstal.
Patricia kreeg geen cheque van acht miljoen.
Wel inzicht.
De grootste verrassing:
een rekening-courantpositie op haar naam.
Volgens administratie had zij de groep 3,1 miljoen euro ‘verschuldigd’.
Patricia staarde.
‘Ik heb nooit drie miljoen geleend.’
Documentatie verwees naar familiekosten, woningrenovaties, dividendvoorschotten en ‘persoonlijke uitgaven’.
Een groot deel betrof kosten die Arthur zelf had gemaakt maar intern aan gezamenlijke huishouding waren toegewezen.
Daar werd civiele strijd.
Niet simpele wisser.
Maar genoeg om te laten zien hoe financiële controle werkte:
maak administratie complex genoeg, en degene die niet durft te vragen voelt zich altijd schuldenaar.






