DEEL 9 — DE RECHTSZAAK
De strafzaak tegen Chad, Brantley en Wyatt begon bijna een jaar na aanval.
Chloe liep inmiddels weer college.
Litteken onder kaak.
Kleine gevoelloosheid aan linkerkant.
Soms pijn bij hard eten.
Therapie voor paniekaanvallen.
Niet ‘volledig genezen’.
Wel levend.
Ze wilde aanwezig zijn bij delen proces.
Ik wilde niet.
‘Waarom?’
‘Omdat ik je wil beschermen.’
‘Tegen wat?’
‘Hen.’
‘Papa.’
Ze keek.
‘Ze hebben al gedaan wat ze konden.’
Pijnlijk.
‘Ik wil horen dat rechter naar bewijs kijkt.’
We gingen.
Ik zat achter haar.
Geen Vanguard-team compleet.
Hayes wel als steun/adviseur? He wasn't prosecutor; our victim counsel perhaps.
De jongens droegen pakken.
Chad keek ouder.
Brantley keek niet naar Chloe.
Wyatt huilde tijdens eerste zitting.
Hun advocaten voerden verschillen.
Wie welk letsel veroorzaakte.
Voorbedachte raad?
Geen bewijs dat ze plan hadden ernstig letsel op dit niveau toe te brengen, wel plan om haar te intimideren en laptop af te nemen.
Mishandeling in vereniging.
Diefstal/afpersing? laptop taking.
Poging bewijs te bemachtigen.
Chatberichten.
Camerabeelden.
Locatiegegevens.
Chloe's naambriefje.
Medisch.
Geen rijkdom kon data volledig wegdrukken.
Brantley's verdediging zei:
‘Mijn cliënt was negentien en in paniek.’
Chloe fluisterde:
‘Ik ook.’
Ik pakte hand.
De rechter keek naar alle drie.
‘Het hof ziet jonge mannen die gewend waren aan de gedachte dat anderen de gevolgen van hun handelen konden verzachten. Dat verklaart wellicht een deel van uw houding, maar het vermindert uw verantwoordelijkheid niet.’
Die zin bleef.
Straffen waren substantieel binnen Nederlandse context voor ernstig groepsgeweld, plus schadevergoeding en voorwaarden. Niet levenslang. Niet absurd.
Chloe kreeg geen perfecte voldoening.
Na uitspraak zei ze:
‘Is dit het?’
‘Voor deze zaak.’
‘Voelt klein.’
‘Ja.’
‘Ik dacht dat ik iets zou voelen.’
‘Later misschien.’
Buiten media.
We liepen via zijuitgang.
Geen statement.
Thuis at ze voor eerste keer weer harde friet zonder pijn? Maybe symbolic but realistic.
‘Zullen we friet?’
‘Ja.’
Ze nam kleine hap.
Kauwde.
Stopte.
Tranen.
‘Pijn?’
‘Nee.’
‘Wat dan?’
‘Gewoon.’
We aten.
Dat was gerechtigheid die dag.
Niet straf.
Kauwen.






