DEEL 13 — VANGUARD KOMT VOOR HET LAATST BIJEEN
Twee jaar na aanval organiseerde Julian etentje.
Niet officieel.
Geen coins.
Geen militaire nonsense.
Hij appte:
Als we nog negentien jaar wachten zijn we allemaal dood.
Marcus:
Optimistisch.
Mira vloog in.
Leo kwam.
Hayes.
Wij zes.
Chloe ook eerste uur.
Ze wilde mensen zien die hielpen.
‘Dus dit is geheime unit?’
Mira:
‘We waren knapper.’
Marcus:
‘Spreek voor jezelf.’
Julian gaf Chloe nieuw challenge coin.
Ik keek.
‘Waarom bestaat die?’
‘Ik heb laten maken.’
‘Dat is letterlijk veiligheidslek.’
‘We zijn gepensioneerd.’
Op voorkant:
VANGUARD STERFT NOOIT
Achterkant had nieuw:
BEWIJS EERST.
Hayes straalde.
‘Mijn invloed.’
Chloe lachte.
‘Ik krijg?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Julian:
‘Omdat jij iedereen eraan herinnerde waarom we niet terug moesten worden wie we waren.’
Ze keek mij.
‘Wat bedoelt hij?’
Ik zuchtte.
Marcus:
‘Je vader wilde eerste nacht een klein land bezetten.’
‘Marcus.’
‘Figuurlijk.’
‘Was niet.’
Iedereen lachte.
Ik voelde iets loskomen.
Negentien jaar had ik team vermeden omdat ik bang was dat contact mij terug zou trekken naar oude identiteit.
In werkelijkheid waren zij ook veranderd.
Julian had twee kleinkinderen.
Marcus kookte vegan.
Mira had rugpijn.
Leo droeg leesbril.
Hayes klaagde over cholesterol.
Spookeenheid.
Heel bedreigend.
Na eten bleef Julian.
‘Dus?’
‘Wat?’
‘Was commandant terug?’
Ik keek tuin waar Chloe met Mira praatte.
‘Nee.’
‘Goed.’
‘Maar ik had jullie nodig.’
‘Dat mag.’
Ik knikte.
‘Ik dacht dat stoppen betekende alles afsnijden.’
‘Dat is geen stoppen. Dat is vluchten.’
Pijnlijk.
‘Negentien jaar te laat.’
‘We zijn er.’
Hij hief glas.
‘Op Laura.’
‘Op Chloe.’
‘Op bewijs.’
Ik rolde ogen.
‘Advocaatpropaganda.’






