DEEL 4 — WAAROM HIJ NIET WILDE SCHEIDEN
Twee dagen na Chloe’s valpartij stopte Ethan met voorzichtig doen.
Hij nam haar mee naar kantoor.
Niet meer als assistent.
Als “strategic project lead”.
Hij zat met haar in besloten vergaderingen.
Ze verscheen naast hem bij diners.
Een foto op LinkedIn? Let's keep private social circle. People saw.
Onze vrienden wisten niet wat ze moesten zeggen.
Sommigen kozen stilte.
Een paar belden mij.
“Is alles goed?”
Wat antwoord je?
Mijn man neemt zijn minnares mee naar gala's, maar weigert mij te scheiden omdat mijn aandelen handig zijn?
“Wij hebben problemen.”
Dat was sociaal acceptabel.
Op jubileumfeest van investeerder Hans Breuker kwam ik alleen.
Donkergroene jurk.
Geen wraakjurk.
Gewoon iets waarin ik mezelf herkende.
Ethan arriveerde twintig minuten later.
Chloe aan arm.
Zaal voelde verandering.
Niet iedereen keek.
Maar iedereen zag.
Hans trok Ethan apart.
Ik hoorde later niet exact gesprek.
Wel één zin omdat ik dichtbij stond.
“Ethan, Mabel is je vrouw. Je kunt niet met je minnares binnenkomen en verwachten dat wij doen alsof dit chic is.”
Ethan werd rood.
Chloe keek vloer.
Toen zag Ethan mij.
Hij liep recht op mij af.
Voor honderd mensen sloeg hij zijn arm om mijn middel.
Dezelfde arm.
Dezelfde beweging.
Ik werd koud.
“Je weet dat niemand jouw plek kan innemen,” fluisterde hij.
Daarna kuste hij mijn wang.
Ik keek naar Chloe.
Haar glimlach bleef.
Haar ogen niet.
Ze haatte het.
Ethan had haar kennelijk verteld dat ik slechts formele vrouw was.
Maar voor investeerders had hij mij nodig.
Mijn achternaam.
Mijn aandelen.
Mijn reputatie.
Ik speelde niet mee.
Maar ik duwde hem ook niet weg.
Ik vroeg rustig:
“Waarom doe je dit?”
Hij glimlachte naar mensen.
“Niet hier.”
“Waarom niet?”
“Je weet waarom.”
“Zeg.”
Zijn kaak verstrakte.
“De deal.”
Daar.
Ik hoorde hem eindelijk zelf.
“Welke deal?”
Hij keek scherp.
“Doe niet dom.”
Ik glimlachte.
“Welke?”
Hij trok me iets dichter.
“Overname Harrow.”
“Wat heeft dat met ons huwelijk te maken?”
“Familiecontrole.”
Mijn hart klopte.
“Mijn aandelen.”
“Onze aandelen.”
“Nee.”
Zijn glimlach verdween heel even.
“Op papier van jou.”
“En in werkelijkheid?”
“Mabel.”
“Wat?”
“Jouw vader investeerde in míjn bedrijf.”
“Daarvoor kreeg hij aandelen.”
“Die jij nu bezit omdat wij getrouwd waren.”
“Hij stierf vier jaar na ons huwelijk. Zijn testament noemt mij.”
“Dit is semantiek.”
Ik keek hem aan.
“Het is eigendom.”
Hij boog naar oor.
“Als jij nu gaat scheiden en met Helena tegen mij stemt, geef je buitenstaanders controle.”
“Helena bezit vijf procent.”
“Instellingen volgen jou.”
Interessant.
Hij wist precies mijn invloed.
“Dus daarom wil je mij als vrouw houden.”
Hij zweeg.
Daar was antwoord.
Chloe stond tien meter verder.
Haar blik op ons.
Ik zei:
“Ze weet dit niet, hè?”
Ethan werd stil.
“Wat?”
“Dat jij mij niet verlaat omdat je mijn stem nodig hebt.”
“Mabel.”
“Je hebt haar verteld dat het alleen om naam en reputatie gaat.”
Zijn gezicht zei alles.
Ik voelde geen jaloezie.
Bijna medelijden met Chloe.
Bijna.
“Wat wil je?”
vroeg hij.
“Dat je eerlijk bent.”
“Over?”
“Alles.”
Hij keek naar zaal.
“Na de deal.”
Ik begon te lachen.
“Wanneer?”
“Drie weken.”
“En dan?”
“We regelen ons privéleven.”
“Je bedoelt: nadat mijn stem jouw minnares miljoenen heeft opgeleverd.”
Zijn vingers spanden om mijn middel.
Ik pakte zijn hand.
Haalde hem rustig weg.
“Raak me niet aan.”
Mensen zagen.
Chloe ook.
Ethan fluisterde:
“Maak geen scène.”
Ik glimlachte.
“Ik ben al maanden gestopt met scènes maken.”
Dat was de seconde waarop ik besloot niet langer te wachten.
De raad hoefde hem nog één ding te laten doen.
Zelf Harrow presenteren.
Daarna was het klaar.






