DEEL 3 — DE LAATSTE RONDE DOOR DE VILLA
Ik ging niet alleen terug.
Twee dagen na de lockout reed Evelyn mij naar Wassenaar.
Phoebe had geregeld dat een medewerker van de notaris aanwezig was, samen met de inventarisator en een medewerker van het beveiligingsbedrijf.
De villa was nog steeds juridisch van mij.
Luca was in Miami.
Ik had recht op toegang.
Maar niemand wilde een scène.
De provider had de beheerdersrechten teruggezet naar mijn account nadat ik mijn eigendom en contract had bevestigd.
De rode lamp werd groen.
Dat voelde vreemder dan verwacht.
Ik stapte binnen.
De hal rook zoals altijd naar cederhout en bloemen.
Stephanie’s familiefoto hing nog aan muur.
Luca in midden.
Wendy aan zijn arm.
Ik aan zijkant.
Lily was toen nog niet geboren.
Ik haalde foto niet van muur.
De inventarisator vroeg:
‘Blijft dit?’
‘Nee. Persoonlijk eigendom van familie Vermeer. Opslag.’
Boven begon echte confrontatie met herinneringen.
Onze slaapkamer.
Mijn nachtkastje.
De stoel waarop ik drie weken lang zwanger had gezeten omdat liggen onmogelijk was.
Lily’s wieg.
Nog ongebruikt.
Ik raakte de houten rand aan.
‘Deze gaat mee.’
‘Uiteraard.’
Babyspullen werden naar Evelyn gebracht.
Mijn kleding.
Documenten.
Sieraden.
Kunst die ik aantoonbaar vóór huwelijk bezat.
Luca’s spullen apart.
Twee uur later liep ik zijn werkkamer binnen.
Ik zocht niet in laden.
Niet mijn recht om zijn privépapieren te doorzoeken.
Maar op bureau lag een grote map.
Open.
NOORDZEE CAPITAL — VERMEER RESIDENCES
Ik bleef staan.
‘Phoebe.’
Zij keek via videoverbinding mee omdat ze op kantoor was.
‘Niet aanraken.’
‘Ik raak niets aan.’
Op bovenste pagina stond:
Proposed security package: Wassenaar residential estate — anticipated co-ownership transfer.
Mijn hart sloeg hard.
‘Wat is dit?’
Phoebe:
‘Maak geen foto totdat we juridische basis hebben. Vraag notarieel medewerker of dit relevant is voor de eigendomsoverdracht en of hij het kan vastleggen zonder inhoudelijk door te nemen.’
De medewerker kwam.
Hij zag titel.
‘Dit kan relevant zijn vanwege mogelijke aanspraken of beoogde bezwaring van het pand. Ik noteer dat een document zichtbaar aanwezig is. We gaan niet verder in privé-administratie.’
Goed.
Geen schatzoeken.
Maar de woorden bleven in mijn hoofd.
anticipated co-ownership transfer.
Verwachte overdracht van mede-eigendom.
Wanneer had ik daarmee ingestemd?
Nooit.
Beneden vond inventarisator iets simpels.
Een doos met mijn naam.
In voorraadkast.
Daarin ongeopende post van mijn advocaat.
Drie enveloppen.
Eén ging over de verkoop van de villa vorige maand.
Waarom lag mijn post in voorraadkast?
Luca bracht vaak post binnen.
Ik keek naar datum.
Hij had dit ontvangen terwijl ik laatste weken van zwangerschap grotendeels rust hield.
‘Waarom is dit hier?’
Niemand kon antwoorden.
Ik nam alleen mijn eigen post mee.
Rechtmatig.
In auto opende ik.
Phoebe had destijds een brief gestuurd:
Ter bevestiging: zonder nadere notariële akte blijft het landgoed uitsluitend eigendom van Jessi. Een huwelijk, gezamenlijk verblijf of investering in huishoudelijke kosten schept geen mede-eigendom.
Ik herinnerde me dat ik mailversie had gelezen.
Waarom papieren kopie verborgen?
Misschien niets.
Misschien Luca wilde Wendy niet laten zien.
Misschien Luca zelf.
Maar het paste.
Die avond belde Phoebe.
‘Ik heb Noordzee Capital geïdentificeerd.’
‘En?’
‘Private kredietverstrekker.’
‘Voor Luca?’
‘Waarschijnlijk voor een projectvennootschap. Meer mag ik nog niet concluderen.’
‘Anticipated co-ownership.’
‘Ja.’
‘Ze verwachtten dus dat ik helft aan hem gaf.’
‘Of dat iemand dat aan hen had voorgespiegeld.’
Ik keek naar Lily.
‘Wanneer?’
‘Dat zoeken we uit via correcte routes.’
‘Kan ik Luca vragen?’
‘Ja.’
‘Moet ik?’
‘Nee.’
Ik glimlachte.
‘Ik wist wat je zou zeggen.’
‘Dan leer je eindelijk.’
De volgende ochtend zou levering plaatsvinden.
Luca wist dat nog steeds niet.
Niet omdat ik expres een theatrale verrassing bouwde.
Omdat mijn advocaat zijn advocaat formeel had geïnformeerd en ik zelf geen behoefte had hem in Miami te bellen.
Zijn advocaat stuurde om 17.40 uur bevestiging dat bericht was ontvangen.
Luca kon dus weten.
Of hij las zijn advocatenmail niet terwijl hij aan zwembad lag.
Dat was zijn keuze.






