DEEL 12 — DE SCHEIDING
Onze scheiding duurde veertien maanden.
Niet drie dagen.
Niet één vernietigende zitting.
Veertien maanden formulieren, ouderschapsplannen, waarderingen, bankafschriften, belasting, mediationpogingen en momenten waarop ik dacht:
Hoe kan het dat ik ooit naast deze man in slaap viel zonder advocaat in kamer?
Maar er waren ook rustige momenten.
We waren gehuwd onder huwelijkse voorwaarden.
Mijn voorhuwelijkse landgoed en verkoopopbrengst bleven privé, behoudens specifieke wettelijke/verrekeningsvragen die onze advocaten uitwerkten.
Luca had geen recht op helft van 5,2 miljoen alleen omdat hij er woonde.
Hij kreeg ook niet ‘niets’.
We hadden tijdens huwelijk gezamenlijk vermogen opgebouwd.
Een gezamenlijke beleggingsrekening.
Auto.
Meubilair dat gezamenlijk was gekocht.
Pensioenafspraken voor zover toepasselijk.
Die werden correct verdeeld.
De €43.600 aan ongeautoriseerde family-office-uitgaven werd in afwikkeling verrekend.
Miami zat daarin.
Zijn eigen bedrijven en aandelen bleven grotendeels zijn verantwoordelijkheid, met waarderings- en verrekeningsaspecten volgens onze voorwaarden.
Geen rechtbank gaf mij alles.
Dat wilde ik ook niet.
Ouderschap was zwaarder.
Lily werd ouder.
Luca’s contact werd uitgebreid.
Eerst korte bezoeken.
Daarna halve dagen.
Later overdag bij hem thuis.
Toen ze negen maanden was, voor het eerst één nacht.
Ik sliep niet.
Niet omdat hij gevaarlijk was.
Omdat mijn baby ergens anders was.
De begeleider en kinderdeskundige waren positief.
‘Hij volgt haar signalen goed.’
Dat moest ik accepteren.
Hij had mij slecht behandeld.
Dat maakte hem niet automatisch ongeschikt als vader.
Onze definitieve regeling gaf Lily haar hoofdverblijf bij mij met ruime, structurele omgang bij Luca. Gezamenlijk gezag bleef nadat we voldoende afspraken konden maken met een co-ouderschapscoach; grote besluiten werden schriftelijk vastgelegd.
Wendy kreeg aanvankelijk geen zelfstandig contact.
Niet als straf.
Omdat zij grenzen had ondermijnd en actief onderdeel was geweest van lockout-plan.
Later, toen Lily bijna twee was, kwamen korte bezoeken in aanwezigheid Luca.
Wendy hield zich aan regels.
Toen zij één keer tegen Lily zei:
‘Oma’s huis was vroeger dat grote huis in Wassenaar,’ corrigeerde Luca haar zelf.
‘Nee mam. Dat was Jessi’s huis.’
Ik hoorde dat later.
Kleine zin.
Grote verandering.






