DEEL 2 — DE ARTS WERD UIT MIJN BEHANDELTEAM GEHAALD
Isabel draaide zich met een snelheid om die alleen verpleegkundigen bezitten wanneer ze in twee seconden moeten beslissen welk gezicht ze opzetten.
“Ah, meneer Vermeer.”
Flynn stopte.
Zijn blik ging van haar naar mij.
“Alles goed?”
“Uw vrouw had wat extra spanning,” zei Isabel. “Volkomen normaal.”
Mijn man kwam naar bed.
“Zie je wel?”
Hij streelde mijn haar.
Mijn huid kroop.
“Je maakt jezelf gek.”
Ik dwong een glimlach.
“Waarschijnlijk.”
Isabel keek kort naar mij.
Geen knik.
Geen dramatische blik.
Alleen:
Ik heb je gehoord.
Toen liep ze weg.
Mijn hart ging zo snel dat de monitor naast bed begon te piepen.
Flynn keek ernaar.
“Rustig.”
Als hij wist.
Als hij ook maar één procent vermoedde.
Hij had mij de vorige nacht willen verdoven.
Wat zou hij nu doen?
Ik keek naar schaafijs.
“Zet maar neer.”
“Niet eten?”
“Zo.”
Hij ging zitten.
Pak telefoon.
Scrollde.
Alsof dit een normale ochtend was.
Om 06.14 uur kwam er een arts binnen die ik niet kende.
Vrouw.
Begin vijftig.
“Goedemorgen, mevrouw Vermeer. Ik ben dr. Marit de Boer, medisch directeur.”
Flynn keek op.
“Waarom komt de medisch directeur?”
Zij glimlachte beheerst.
“We voeren vanmorgen een aanvullende veiligheidscontrole uit vanwege een technisch probleem in het operatieprogramma.”
Technisch probleem.
Mooi.
Flynn:
“Julian zou haar doen.”
“Dr. Vance heeft op dit moment een andere verplichting.”
“Welke?”
“Daar kan ik niets over zeggen.”
Ik zag zijn kaak aanspannen.
Dr. De Boer keek naar mij.
“Wij willen u voor de ingreep nog even naar een andere voorbereidingskamer brengen.”
Flynn:
“Waarom?”
“Logistiek.”
“Dat is onzin.”
Dr. De Boer draaide naar hem.
“Dat is hoe wij het vandaag organiseren.”
De toon was beleefd.
Maar eindpunt.
Flynn stond.
“Ik ga mee.”
“Voor de voorbereiding vragen we partners kort hier te blijven.”
Hij keek naar mij.
Ik maakte gezicht onzeker.
Dat was niet moeilijk.
“Het komt wel goed,” zei hij.
Ik wilde hem slaan.
In plaats daarvan knikte ik.
Twee verpleegkundigen kwamen.
Mijn bed werd losgekoppeld.
We reden gang op.
Flynn bleef achter.
Hoek om.
Lift.
Deuren dicht.
Toen zei dr. De Boer:
“Uw broer is beneden.”
Ik begon onmiddellijk te huilen.
“Politie?”
“Ook.”
“Dr. Vance?”
“Is tijdelijk uit patiëntenzorg gehaald onder een neutrale reden. Zijn toegangsrechten worden beperkt terwijl wij dit onderzoeken.”
“Hij mag niet bij medicijnen komen.”
“Dat regelen we.”
“Mijn dossier.”
“Wordt veiliggesteld.”
“Orders.”
“Ook.”
Ze keek mij recht aan.
“Wij nemen dit serieus.”
Een ruimte op andere verdieping.
Geen naam op deur.
Beveiliging buiten.
Arthur stond binnen.
Mijn broer.
Donker pak.
Geen das.
Toen hij mij zag, veranderde zijn gezicht.
Hij kwam naar me toe.
Stopte vlak voor bed.
“Mag ik?”
Die vraag.
Ik stak armen uit.
Hij omhelsde me voorzichtig.
Ik huilde tegen zijn schouder.
“Hij wilde me dood.”
“Ik weet.”
“De baby…”
“Je bent hier.”
“Ik was zo bang.”
“Ik weet.”
Arthur huilde ook.
Daarna kwam rechercheur Nadine Vos binnen.
Naast haar een collega.
Geen sirenes.
Geen getrokken wapens.
Gewone mensen.
Dat maakte het enger.
Nadine stelde zich voor.
“Mevrouw Vermeer, ik begrijp dat u een opname hebt.”
“Ja.”
“Wij hebben via uw broer een kopie ontvangen, maar ik wil graag van u horen hoe die tot stand kwam.”
Ik vertelde.
Thee.
Reflectie.
Gesprek.
Opname.
Geen toevoegingen.
Geen “ik weet zeker dat”.
Feiten.
Nadine schreef.
“Hebt u de thee nog?”
Mijn hart stopte.
“Mok stond in suite.”
“Was er nog vloeistof?”
“Warm water. Het echte heb ik in gootsteen gegoten.”
“Dus geen monster.”
“Nee.”
“Dat is niet erg.”
Ik voelde schuld.
“Het was stom.”
“Waarom?”
“Bewijs.”
“U dacht dat u mogelijk gedrogeerd werd. U hoefde geen bewijs te bewaren ten koste van uw veiligheid.”
Dat hielp.
“Uw telefoon?”
Ik gaf hem.
Zij documenteerden opname.
Tijd.
Bestand.
Cloud-upload.
Ondertussen was ziekenhuisbeveiliging mijn suite binnengegaan onder voorwendsel van technische controle.
De witte lelies.
Mok.
Afval.
Eventuele verpakking.
Alles werd vastgelegd.
Dr. De Boer zei:
“Er is nog iets.”
Ik keek.
“Dr. Vance heeft vannacht en vanmorgen verschillende wijzigingen in uw medisch dossier aangebracht.”
Mijn bloed werd koud.
“Welke?”
“We gaan niet speculeren vóór audit.”
“Maar vreemd?”
“Ja.”
“Kan hij mij nog behandelen?”
“Nee.”
Definitief.
“Wie wel?”
“Dr. Anouk van der Meer. Zij is hoofd verloskunde en niet betrokken bij dr. Vance.”
“Baby?”
“Uw controles zijn op dit moment stabiel.”
Nadine zei:
“Wij willen Flynn voorlopig niet waarschuwen dat u aangifte hebt gedaan.”
“Waarom?”
“We moeten feiten veiligstellen.”
“Dus hij denkt dat operatie doorgaat?”
“Voorlopig.”
“Dr. Vance?”
“Wordt apart gehouden door ziekenhuis. Wij spreken hem vandaag.”
“En als Flynn weggaat?”
“We houden hem niet aan zonder juridische grondslag.”
Dat was frustrerend.
Maar correct.
Opname was sterk.
Toch moest politie context vaststellen.
“Kan ik hier weg?”
Dr. De Boer keek naar monitor.
“Medisch gezien niet verstandig. U bent hoogzwanger en er is reden dat bevalling gepland stond.”
Mijn lichaam herinnerde me plotseling dat dit niet alleen misdaadonderzoek was.
Ik moest bevallen.
Vandaag.
“Moet keizersnede doorgaan?”
“Waarschijnlijk.”
Mijn hand naar buik.
Ik voelde trap.
“Zonder hem.”
“Zonder dr. Vance.”
“Nee.”
Ik keek.
“Zonder Flynn.”
De kamer werd stil.
Dr. De Boer knikte.
“Dat regelen we.”






