DEEL 12 — WENDY BLEEF LANGER VECHTEN
Wendy deed niet hetzelfde.
Zij bleef volhouden:
‘Ik heb haar nooit aangeraakt.’
Rechter:
‘Dat wordt u ook niet verweten als fysieke duw.’
‘Dan waarom zit ik hier?’
Omdat pressuring transfer, knowing financing plan, telling Luca "stop asking", supporting false narrative, instructing papers grab, perhaps attempted coercion/fraud.
Zij zei:
‘Dat waren woorden.’
Aanklager:
‘Woorden kunnen onderdeel zijn van dwang.’
Haar advocaat benadrukte geen bewijs dat zij duw had besteld.
Klopt.
Geen zin:
‘Duw haar.’
Dus zij was niet automatisch medepleger van mishandeling.
Belangrijk.
Rechtbank scheidde.
Wendy’s strafrechtelijke aansprakelijkheid werd uiteindelijk vooral gekoppeld aan poging tot dwang/bedrog rond eigendomsoverdracht en haar rol na incident, niet dezelfde lichamelijke mishandeling als Luca.
Ik vond dat eerst onbevredigend.
‘Ze keek toe.’
Sophie:
‘Morele schuld en strafrechtelijke kwalificatie zijn niet identiek.’
Ik haatte zin.
Waar.
Wendy kreeg lagere straf/consequenties dan Luca.
Dat was recht.
Niet mijn emotie.






