DEEL 11 — LUCA SPRAK EINDELIJK ZONDER ZIJN MOEDER
Luca kreeg gelegenheid laatste woord.
Hij stond.
Magerder.
‘Ik heb Jessi geduwd.’
Eerste zin.
Geen maar.
‘Ik heb maanden gezegd dat ik alleen mijn hand uitstak omdat zij draaide. Dat was niet waar.’
Wendy keek hem geschrokken.
Hij ging verder.
‘Ik was woedend. Ik wilde dat ze stopte met wegduwen van documenten. Ik heb haar geduwd.’
Zijn stem brak.
‘Ik zag pan niet op dat moment.’
Misschien waar.
‘Toen zij viel, raakte ik in paniek. Mijn moeder zei papieren pakken. Ik deed dat.’
Hij keek Wendy.
Zij keek naar handen.
‘Camera heb ik kapotgemaakt omdat ik wist wat erop stond.’
Daar.
‘Ik heb daarna tegen politie gelogen.’
Zijn advocaat hield gezicht neutraal.
‘Waarom?’
Luca:
‘Omdat ik bang was.’
Rechter:
‘Voor wat?’
‘Haar kwijt.’
Ik voelde bitter.
‘En bedrijf.’
Eerlijker.
‘En gevangenis.’
Nog eerlijker.
‘En dat iedereen zou zien wie ik was op dat moment.’
Hij huilde.
‘Ik heb mezelf verteld dat Jessi mij provokeerde door niet te luisteren.’
Hij ademde.
‘Nu hoor ik hoe die zin klinkt.’
Goed.
‘Het huis was niet van mij.’
Stilte.
‘Dat wist ik.’
Daar.
‘Ik wilde dat het wel van mij werd omdat ik geen andere manier zag om bedrijf te redden.’
Aanklager had evidence. His admission helped.
‘Hebt u mevrouw de Wit later onder druk gezet haar verklaring te wijzigen?’
‘Ja.’
Mijn keel.
‘Met verwijzing naar ongeboren kind?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht dat gezin behouden hetzelfde was als voorkomen dat ze wegging.’
Die zin.
Control disguised as family.
Luca keek mij eindelijk.
‘Het spijt me.’
Ik knikte niet.
Geen verplichting.
Hij vervolgde:
‘Ik verwacht niet dat ze mij vergeeft.’
Goed.






