DEEL 3 — DE VERLOOFDE DIE NIETS VAN DEZE VERSIE VAN BASTIAAN KENDE
Sophie redde eerste uur.
Niet Bastiaan.
Niet Helena.
Sophie.
Ze liet kinderen chalet zien.
Niet overdreven lief.
Geen toneel.
‘Dit is speelkamer. Dit is terras. Daar mag je alleen met volwassene heen omdat hek glad is.’
Pepijn:
‘Is er wifi?’
‘Ja.’
‘Wachtwoord?’
‘Je bent echt acht.’
‘Dank.’
Milan vond biljarttafel.
Amélie ging bij raam zitten met boek.
Willemijn hielp Sophie marshmallows tellen.
Bastiaan stond in keuken alsof iemand hem daar had achtergelaten.
Ik ging naar hem toe.
‘We praten straks.’
‘Nee.’
Zijn stem laag.
‘Nu.’
‘Niet waar kinderen bij zijn.’
‘Acht jaar, Celine.’
‘Precies. Tien minuten extra overleef je.’
Hij keek naar mij.
‘Heb je dit expres gedaan?’
‘Wat?’
‘Vier kinderen zonder waarschuwing binnenbrengen.’
‘Ik heb gezegd dat kinderen kwamen.’
‘Je hebt niet gezegd míjn kinderen.’
‘Omdat jij nooit hebt gevraagd of zwangerschap is doorgegaan.’
‘Ik dacht—’
‘Wat?’
Hij stopte.
‘Dat je een miskraam had gehad.’
Ik verstijfde.
‘Wie vertelde dat?’
Hij keek.
‘Niemand.’
‘Dan waarom dacht je dat?’
‘Omdat ik nooit meer iets hoorde.’
‘Je blokkeerde mijn nummer.’
‘Je advocaat kon—’
‘Heeft.’
‘Nee.’
‘Bastiaan.’
Hij raakte hoofd aan.
‘Ik heb nooit een brief gehad.’
‘Dan hebben we ander probleem.’
Sophie stond in deuropening.
Ze had laatste zin gehoord.
‘Wat heb jij mij verteld?’
Bastiaan draaide.
‘Sophie.’
‘Nee. Wat heb jij mij verteld over Celine?’
Hij keek weg.
Sophie antwoordde zelf.
‘Dat zij vlak voor scheiding beweerde zwanger te zijn om je tegen te houden. Dat je daarna nooit bewijs hebt gezien en dat je ervan uitging dat het “verdwenen” was.’
Ik voelde misselijkheid.
Verdwenen.
Alsof een zwangerschap een administratieve melding was.
‘Dat was wat ik dacht.’
‘Heb je ooit nagevraagd?’
Sophie keek hem recht aan.
‘Nee.’
‘Een arts? Advocaat? Celine?’
‘Ze wilde geen contact.’
Ik lachte ongelovig.
‘Dat heeft jouw moeder geschreven.’
Helena stond verderop.
Zij werd wit.
Sophie zag.
‘Helena?’
‘Niet nu.’
‘Wanneer dan?’
Bastiaan sloeg hand op aanrecht.
‘Iedereen stop!’
Kinderen in andere kamer werden stil.
Ik keek hem.
‘Niet schreeuwen.’
Hij keek naar deuropening.
Schuld.
‘Sorry.’
Die ene sorry vertelde me dat hij in ieder geval niet volledig dezelfde man was.
Sophie ademde.
‘We doen diner. Kinderen eten. Daarna praten volwassenen.’
Helena fluisterde:
‘Ja.’
Bastiaan keek naar mij.
‘Blijf je?’
‘Dat hangt van jou af.’
‘Waarvan?’
‘Of je ze behandelt als mensen, niet als bewijsstukken.’
Hij sloot ogen.
‘Ik weet niet eens wat ik moet zeggen.’
‘Begin met niets beloven.’
‘Wat?’
‘Geen “ik haal acht jaar in”. Geen cadeaus. Geen papa spelen. Ze kennen je niet.’
Hij keek richting speelkamer.
Pepijn stond in deuropening.
Luisterde.
Natuurlijk.
‘Pepijn.’
Hij liep niet weg.
‘Mag ik iets vragen?’
Ik knikte.
Hij keek Bastiaan.
‘Ben jij weggegaan omdat je geen kinderen wilde?’
Bastiaans gezicht brak.
‘Nee.’
‘Waarom dan?’
Geen goede antwoord voor achtjarige.
Bastiaan knielde.
Niet te dichtbij.
‘Omdat ik heel veel problemen had met je moeder en omdat ik toen dacht dat ik niet klaar was om vader te worden.’
Pepijn:
‘Maar je wist dat mama zwanger was.’
‘Ja.’
‘Dus eigenlijk wist je het wel.’
Bastiaan sloot ogen.
‘Ja.’
Pepijn dacht.
‘Dat was niet zo slim.’
‘Nee.’
‘Oké.’
Hij liep terug.
Kinderen kunnen volwassenen in zes zinnen ontleden waar therapeuten zes maanden voor nodig hebben.
Sophie keek Bastiaan.
‘Hij heeft gelijk.’
‘Ik weet.’
Maar Helena was verdwenen.
Ik zag haar later op trap.
Met sleutelbos.
Ze liep naar boven.
Naar slaapkamer die al jaren van haar en Reinout was geweest.
Toen wist ik nog niet dat ze daar een lade ging openen die acht jaar gesloten was gebleven.






