DEEL 10 — PEPIJN WERD BOOS
Niet Milan.
Niet Willemijn.
Pepijn.
De oudste met elf minuten.
Hij hield alles maanden binnen.
Toen Bastiaan een voetbalwedstrijd miste.
Zakelijke vergadering.
Hij belde vooraf.
Excuses.
Logisch.
Maar Pepijn ontplofte.
Thuis gooide hij sportschoenen tegen muur.
‘HIJ DOET HET WEER!’
Ik schrok.
‘Wat?’
‘Hij kiest werk!’
‘Pepijn.’
‘Hij zei dat hij zou komen!’
‘Ja.’
‘En nu niet!’
Ik liet hem boos zijn.
Geen:
hij heeft reden.
Geen verdediging.
Na twintig minuten zat hij op trap.
‘Hij is slecht.’
‘Je bent heel boos.’
‘Ja.’
‘Dat mag.’
‘Ga jij zeggen dat hij echt wel probeert?’
‘Niet nu.’
Hij keek verbaasd.
‘Waarom niet?’
‘Omdat je niet eerst zijn bedoeling hoeft te begrijpen voordat jouw teleurstelling telt.’
Hij huilde.
‘Hij heeft alles gemist.’
Daar was echte pijn.
Niet voetbal.
Acht verjaardagen.
Schoolfoto’s.
Eerste tand.
Alles.
‘Ja.’
‘En nu mist hij weer.’
‘Ja.’
‘Waarom moet ik hem dan kans geven?’
Ik ging naast hem zitten.
‘Dat hoef je niet omdat volwassenen het willen.’
‘Maar jij laat ons gaan.’
‘Omdat jij eerder zei dat je hem wilde leren kennen.’
‘En nu weet ik het niet.’
‘Dan nemen we pauze.’
Bastiaan hoorde dat.
Geen protest.
‘Hoe lang?’
‘Tot Pepijn vraagt.’
‘Maar als dat maanden is?’
‘Dan maanden.’
‘Celine…’
‘Dit is consequentie.’
Hij slikte.
‘Oké.’
Drie weken later stuurde Bastiaan geen cadeaus.
Geen schuldbericht.
Alleen één kaart:
Ik had beloofd te komen en ik was er niet. Dat deed pijn en daar heb jij gelijk in. Ik wacht tot jij weer wilt praten. Groet, Bastiaan.
Niet papa.
Slim.
Pepijn legde kaart in la.
Twee weken later vroeg:
‘Kan hij naar training komen? Niet wedstrijd.’
‘Ik vraag.’
Bastiaan kwam.
Twintig minuten te vroeg.
Zat stil langs lijn.
Geen grote speech.
Pepijn deed alsof hij hem nauwelijks zag.
Na afloop:
‘Volgende week weer?’
Bastiaan:
‘Als jij wilt.’
‘Ja.’
Herstel.
Kleine, saaie aanwezigheid.






