Deel 8 — Mijn broer verdween
Drie maanden later stopte Daan met opnemen.
Eerst dacht ik dat hij druk was.
Toen Eva zei dat hij haar bericht ook niet had beantwoord.
Mijn vader wist evenmin waar hij was.
Na twee dagen reed ik naar zijn appartement.
Zijn auto stond er niet.
Binnen was alles netjes.
Te netjes.
Op de keukentafel lag een envelop.
Bram.
Ik voelde meteen paniek.
Niet rationeel.
Familiegeschiedenis.
Brieven op tafels.
Verdwijningen.
Zwijgen.
Ik scheurde open.
Bram,
doe normaal.
Ik ben niet verdwenen.
Ik ben een week weg.
Mijn telefoon staat uit omdat ik eindelijk heb besloten iets te doen waar mama me waarschijnlijk vijftien jaar geleden al toe zou hebben gedwongen: niet beschikbaar zijn voor iedereen.
Ik ging zitten.
Verder:
Jij hebt Eva.
Papa heeft een nieuwe heup en kan prima zelf boodschappen doen.
Mijn bedrijf draait zonder mij.
Lucas heeft ouders.
Dus ik ga wandelen in Spanje.
Niet bellen.
Liefst ook niet opsporen via de politie.
Daan.
Ik begon te lachen.
Toen zag ik het naschrift.
P.S. Het geld hoef je niet onmiddellijk terug te betalen.
P.P.S. Maar je gaat het wel terugbetalen.
P.P.P.S. De houten trein was duurder dan hij eruitziet. Behandel hem met respect.
Daan was veertien dagen weg.
Niet zeven.
Hij stuurde op dag acht een foto.
Een berg.
« Route verkeerd gelopen. Leef nog. »
Mijn eerste reactie was irritatie.
Mijn tweede:
trots.
Onze moeder had gelijk.
Daan keek altijd achterom.
Nu liep hij eindelijk vooruit.
Toen hij terugkwam, gingen we samen eten.
Geen Eva.
Geen vader.
Alleen wij.
Ik vroeg:
— Heb je ooit een hekel aan me gehad?
— Vaak.
— Serieus.
— Ik ben serieus.
Hij dronk bier.
— Vooral toen je zestien was en mijn brommer zonder toestemming meenam.
— Ik bedoel rond de scheiding.
Hij werd stil.
— Ja.
Dat verwachtte ik niet.
— Waarom?
— Omdat ik zag wat je deed en niets kon zeggen zonder dat jij nog verder van iedereen wegliep.
— Wat deed ik?
— Alles kapotmaken voordat iets jou kon teleurstellen.
Ik keek naar mijn glas.
— Dat is hard.
— Je vroeg het.
— Klopt.
— Ik was kwaad omdat Eva zwanger was en jij ergens in een appartement zat te vertellen dat vrijheid geweldig voelde.
Ik keek op.
— Heb ik dat gezegd?
— Tegen mij.
Ik herinnerde het me nauwelijks.
— Ik was ook kwaad op Eva.
Dat verraste me.
— Waarom?
— Omdat ze me in een positie zette waarin ik jouw broer moest zijn en tegelijk haar geheim moest beschermen.
— Waarom deed je het dan?
— Omdat een zwangere vrouw die bloedt belangrijker was dan mijn ongemak.
Redelijk.
Weer.
— En later?
— Later zat ik vast.
Hij haalde zijn schouders op.
— Als je één groot geheim bewaart, wordt het makkelijker om er nog eentje naast te leggen.
Ik dacht aan mijn vader.
Mijn moeder.
Eva.
Mezelf.
— Dat klinkt bekend.
— Helaas.
Ik vroeg:
— Waarom heb je nooit zelf kinderen gehad?
Daan keek verbaasd.
— Waar komt dit vandaan?
— Geen idee.
Hij draaide zijn glas.
— Ik wilde ze wel.
— Wilde?
— Misschien nog steeds.
— Je bent achtendertig.
— Bedankt voor de medische update.
Ik grijnsde.
Toen werd hij serieuzer.
— Sophie en ik probeerden het ooit.
Sophie.
Zijn ex van jaren geleden.
— Dat wist ik niet.
— Nee.
— Hoe lang?
— Drie jaar.
Ik slikte.
— Daan…
— Het lukte niet.
— Waarom heb je nooit…
Hij keek me aan.
Ik stopte.
Waarom heb je nooit verteld?
De ironie was pijnlijk.
— Precies, zei hij.
— Wij zijn echt waardeloos.
— Familietraditie.
Hij glimlachte.
Toen begreep ik waarom hij zoveel voor Eva had gedaan.
Niet alleen omdat ze mijn vrouw was.
Niet alleen omdat Lucas mijn zoon was.
Daan had drie jaar lang geprobeerd vader te worden.
En toen stond hij ineens naast een vrouw die zwanger was van het kind van zijn broer, terwijl die broer uit angst was weggegaan.
Geen wonder dat het ingewikkeld was.
— Was het moeilijk om bij die echo's te zijn?
vroeg ik.
Hij keek lang naar de tafel.
— Ja.
— Waarom ging je dan?
— Omdat moeilijke dingen soms nog steeds de juiste dingen zijn.
Ik knikte.
— En toen je Lucas voor het eerst vasthield?
Zijn ogen werden rood.
— Dat was erger.
Ik kon eindelijk naar die pijn kijken zonder hem als bedreiging te zien.
— Sorry.
Hij fronste.
— Waarvoor?
— Dat ik dacht dat je iets van me had afgepakt.
Daan lachte zacht.
— Je bent mijn broer. Natuurlijk dacht je dat.
— Je had hem een uur eerder vast dan ik.
— Zes weken eerder.
— Hou je mond.
Hij lachte.
Ik ook.
En daarna zei ik:
— Dank je.
Geen lang betoog.
Hij begreep.
— Graag gedaan.
Een paar dagen later maakte ik het resterende bedrag van zijn lening over.
Tweeënnegentigduizend euro.
Hij belde.
— Ben je gek geworden?
— Nee.
— Ik zei dat het niet hoefde.
— Mama zei ook dat kinderen een vader nodig hebben die fouten herstelt.
— Dat gaat niet over boekhouding.
— Vanaf nu wel.
Hij zuchtte.
— Houd tenminste genoeg buffer.
— Heb ik.
— Zeker?
— Daan.
— Goed.
Toen:
— Ik stuur duizend euro terug.
— Waarom?
— Rente voor emotionele schade.
Ik hing op.






