DEEL 10 — CELIA KOMT NAAR AMSTERDAM
Celia vroeg nog één keer gesprek.
Fysiek.
Ik twijfelde.
Sanne:
“Je hoeft niets.”
“Ik weet.”
“Waarom wil je?”
“Omdat ik wil zien of ze echt bestaat.”
Sanne lachte.
“Dat is eerlijk.”
Wij ontmoetten in hotelrestaurant.
Niet chique.
Neutraal.
Celia stond op.
Ze zag kleiner dan op scherm.
Niet fysiek.
Menselijk.
“Nora.”
“Celia.”
Zij begon:
“Het spijt me.”
Ik keek.
“Waarvoor precies?”
Ze slikte.
“Dat ik relatie begon met getrouwde man.”
“Goed.”
“Dat ik bleef nadat ik wist dat jij zwanger was.”
“Goed.”
“Dat ik financieel belang niet meldde.”
“Goed.”
“En dat ik verhaal geloofde omdat het voor mij comfortabel was.”
Daar.
“Wat verhaal?”
“Dat jij koud was.”
Ik voelde steek.
“Flynn zei dat?”
“Niet letterlijk.”
“Hoe dan?”
“Dat jullie huwelijk functioneel was. Dat jij vooral om trust en familie-erfenis gaf. Dat kinderen jouw project waren.”
Mijn adem stokte.
“Mijn project.”
“Ja.”
Ik keek naar handen.
“Hij heeft vier IVF-injecties zelf gezet omdat ik naald niet durfde.”
Celia sloot ogen.
“Dat weet ik nu.”
“Hij sliep op badkamervloer bij miskraam.”
“Ik weet.”
“Dus of hij loog tegen jou of later zichzelf.”
“Waarschijnlijk beide.”
Goed antwoord.
Celia schuift envelop.
“Wat?”
“Berichten.”
“Sanne heeft digitaal.”
“Niet deze.”
Flynn had haar enkele weken vóór bevalling gestuurd:
Zodra twins er zijn, kan ik truststructuur eindelijk laten opschonen. Nora zal te uitgeput zijn om meteen procedure te voeren. We doen het snel en netjes.
Mijn maag draaide.
Nog:
Ik wil geen scène rond geboorte. Eerst kinderen veilig, daarna juridische knoop door.
En drie dagen vóór geplande? The birth was emergency, but he had plan.
Jasper zegt dat convenant klaar is. Ik teken zodra er een geschikt moment is.
Ik keek naar Celia.
“Dus spoedkeizersnede werd geschikt moment.”
Ze huilde.
“Ja.”
“Waarom geef je nu?”
“Omdat hij later beweerde tegen board dat timing spontaan was door medische crisis.”
“En jij wilt waarheid.”
“Ja.”
“Ook om jezelf te helpen.”
“Ja.”
Ik waardeerde haar eerlijkheid.
“Ga je getuigen?”
“Als nodig.”
“Waarom ben je bij Hartman Vale gebleven?”
“Mijn broer heeft personeel.”
“Dat is niet antwoord.”
Ze keek.
“Omdat ik geld wilde.”
Daar.
“Goed.”
“Ik dacht dat investering verdiend was.”
“Misschien deels.”
“Maar ik wist dat relatie disclosure moest.”
“En?”
“Ik koos carrière.”
Ik knikte.
“Dan draag je wat komt.”
“Ja.”
Geen vergeving.
Geen vrouwenverbond.
Toen ze opstond:
“Nora?”
“Ja?”
“Hij hield van jou.”
Ik voelde irritatie.
“Niet doen.”
“Sorry.”
“Liefde is niet vrijspraak.”
“Nee.”
“En jij hoeft hem niet te verklaren.”
Celia knikte.
Ze vertrok.
Ik bleef.
Later dacht ik aan haar laatste zin.
Misschien hield Flynn van mij.
Ik geloof zelfs dat hij dat deed.
Dat maakte dingen niet minder erg.
Mensen kunnen van je houden en toch keuzes maken die jou beschadigen.
Soms is dat juist reden waarom grenzen moeilijk zijn.
Als iemand alleen wreed was, loop je makkelijker weg.






